Konusunu Oylayın.: Suheyl bin amr hudeybiye için iki defa mı geldi

5 üzerinden 5.00 | Toplam : 4 kişi
Suheyl bin amr hudeybiye için iki defa mı geldi
  1. 09.Eylül.2013, 00:53
    1
    musab
    Hadis Öğrencisi

    Profili:
    Üyelik Tarihi: 28.Mayıs.2011
    Üye No: 87643
    Mesaj Sayısı: 5,249
    Rep Derecesi:
    Tecrübe Puanı: 53
    Bulunduğu yer: "İslam Düşüncesinde Sünnet" okuyorum

    Suheyl bin amr hudeybiye için iki defa mı geldi






    Suheyl bin amr hudeybiye için iki defa mı geldi Mumsema hz.osman ve 10 sahabenin öldürüldüğü haberi süheyl bin amr ile anlaşma yapılırken mi geldi.çünkü reşit haylamaz öyle diyor iki defa geldi heyet diyor.yani ilk geldiklerinde değil ikinci geldiklerinde hudeybiye oldu.suheyl bin amr mekkeye gitti onlarında fikirlerini aldı felan...rıdvan biatı 1.suheyl bin amrın heyeti önündemi oldu


  2. 09.Eylül.2013, 00:53
    1
    Hadis Öğrencisi



    hz.osman ve 10 sahabenin öldürüldüğü haberi süheyl bin amr ile anlaşma yapılırken mi geldi.çünkü reşit haylamaz öyle diyor iki defa geldi heyet diyor.yani ilk geldiklerinde değil ikinci geldiklerinde hudeybiye oldu.suheyl bin amr mekkeye gitti onlarında fikirlerini aldı felan...rıdvan biatı 1.suheyl bin amrın heyeti önündemi oldu


    Benzer Konular

    - İlk defa kahverengi akıntı geldi

    - Abdest aldıktan sonra Kadir suresini bir defa okuyan sıddîklar, iki defa okuyan şehitler üç defa oku

    - 33 defa sübhanallah 33 defa elhamdülillah 33 defa Alahu ekber sevabı

    - Bir Dönüm Noktası: Hudeybiye Hudeybiye meydanında yaşananlar Süheyl b. Amr'ın tavrı ve yapılan barış

    - Kayıp eşya için ve bol rızık,mal mülk sahibi olmak için Allahın hangi isimlerini (ema-ül hüsna) kaç

  3. 18.Eylül.2013, 16:16
    2
    find
    Devamlı Üye

    Profili:
    Üyelik Tarihi: 23.Mayıs.2007
    Üye No: 802
    Mesaj Sayısı: 732
    Rep Derecesi:
    Tecrübe Puanı: 9

    Cevap: Suheyl bin amr hudeybiye için iki defa mı geldi




    Süheyl bin Amr (r.a.) hayatı hakkında

    Bedir Muharebesi’nde Müslümanlar, kendilerinden sayıca ve kuvvetçe üç misli çok olan müşriklere karşı mücadele etmiş ve zafere ulaşmıştı. Müşriklerin ileri gelenlerinin de dâhil olduğu çok sayıda ölünün yanında, düşmanlar birçok da esir bırakarak harp meydanını terk ediyorlardı. Bu esnada Sahabe’den Mâlik bin Duhşum (r.a.) birisini esir etmiş, Re*sû*lul*lah’ın (a.s.m.) huzuruna getirmişti. Ge*len esir hiddetli gözlerle Re*sû*lul*lah’ı (a.s.m.) ve etrafındakileri süzüyor ve ken*disini bekleyen akıbeti merak ediyordu.

    Bu esir, müşriklerin ileri gelenlerinden, Müslümanlar aleyhine yaptığı tahrik edici konuşmalarıyla meşhur hatip Süheyl bin Amr idi. Orada bulunan Hz. Ömer (r.a.) hemen kılıcını çekip ortaya atılmış ve şöyle demişti:

    “Ey Allah’ın Resûl’ü! Müsaade et, şu adamın dişlerini çekeyim de, bir daha si*zin aleyhinizde konuşmasın! Çünkü o, tesirli konuşmalarıyla Kureyş kâfirlerini aleyhimize teşvik ediyordu.”

    Sevgili Peygamberimiz (a.s.m.) şöyle cevap verdi:

    “Bırak onu, ey Ömer! Ümit edilir, o öyle bir makamda bulunur ki, seni de se*vindirir…”

    Resûl-i Ekrem’in (a.s.m.) her sözüne bütün ruh ve canıyla bağlı olan ve bu sö*zün de bir gün gelip tahakkuk edeceğine inanan Hz. Ömer (r.a.), “Peki, ey Allah’ın Resûl’ü.” diyerek kılıcını kınına koydu ve boyun eğdi.[1]

    Süheyl bin Amr sevinç içinde Re*sû*lul*lah’ın (a.s.m.) yanından ayrılıp birliğine doğru gitti.

    Bu esnada Süheyl’in oğlu Abdullah da (r.a.) bir fırsatını bulup Müslümanların safına geçmişti. Abdullah (r.a.) ilk Müslümanlardandı. Müşriklerin zulüm ve işkencelerine dayanamayarak Habeşistan’a hicret eden ilk kafilenin içerisinde o da bulunuyordu. Ancak Habeşistan dönüşünde babası onu yanına almış ve İslamiyet’ten vazgeçmesi için, akla gelmez zulümlere maruz bırakmıştı. Abdullah artık işkencelere dayanamaz bir hâle gelmişti. Re*sû*lul*lah (a.s.m.) ona, Müslü*manlığını gizleyebileceğini ve İslamiyet’ten döndüğünü babasına söyleyebile*ceğini bildirdi. Abdullah, babasını “İslam’dan döndüğü” hususunda kandırmaya muvaffak oldu. Ancak imanında zerre kadar bir sarsılma olmamıştı. Bir an önce Re*sû*lul*lah’a (a.s.m.) kavuşmayı bekliyordu. Babasıyla birlikte Bedir Savaşı’na katıldı ve bir fırsatını bulup Müslümanların tarafına geçti. Artık saadetine diye*cek yoktu.[2]

    Aradan yıllar geçti, müşriklerle Müslümanlar Hudeybiye’de tekrar karşı kar*şıya geldiler. Kureyş müşrikleri barış istiyorlardı. Gelen heyetin başında Sü*heyl bin Amr vardı.

    Re*sû*lul*lah (a.s.m.), Süheyl’le uzun uzadıya konuştuktan sonra anlaşma şartla*rında muvafakata vardılar. Sıra anlaşma maddelerinin yazılmasına gelmişti. Kâtip, Hz. Ali (r.a.) idi. Re*sû*lul*lah (a.s.m.) emretti: “Yaz! Bismillâhirrahmânirrahim.” Süheyl hemen itiraz etti: “Biz bunu kabul etmiyoruz ki!” Re*sû*lul*lah (a.s.m.) “Öyleyse nasıl yazalım?” diye sordu. Süheyl “Bismike Allahümme” yazılacağını söyledi. Re*sû*lul*lah (a.s.m.) “Bu da güzeldir!” diyerek Hz. Ali’ye (r.a.) öyle yazılmasını emretti.

    Anlaşma maddeleri yazıldıktan sonra sıra imzaya gelmişti. Peygamberimiz, Hz. Ali’ye, “Allah’ın Resûl’ü Muhammed ile Süheyl bin Amr’ın anlaşmaya varıp sulh oldukları, icabının taraflarca yerine getirilmesini kararlaştırıp imzaladığı maddelerdir.” şeklinde yazmasını emretti. Kureyş heyetinin başkanı Süheyl buna da itiraz etti: “Vallahi biz senin ger*çekten Allah’ın Resûl’ü olduğunu kabul edip tanımış olsaydık, Beytullah’ı ziya*retine mâni olmaz ve seninle çarpışmazdık!” Neticede “Muhammed bin Abdul*lah” diye yazıldı.

    Geçen zaman içerisinde Süheyl bin Amr’ın küçük oğlu Ebû Cendel (r.a.) de İslamiyet’e girmiş ve babası onu da ağabeyi gibi zincire vurup bir yere hapset*mişti. Ancak Ebû Cendel bir yolunu bulup kaçtı ve tam Hudeybiye Barış Anlaş*ması’nın yapıldığı esnada ortaya çıkarak Re*sû*lul*lah’ın (a.s.m.) tarafına iltihak etmek istedi. Ancak anlaşmanın bir maddesi, Ebû Cendel’in Müslümanların tara*fına geçmesine mâni oluyordu.

    Süheyl bin Amr, elleri zincirlerle bağlı olarak ortada duran oğlunu görünce çok şaşırdı ve hiddetle Re*sû*lul*lah’a (a.s.m.) şöyle dedi:

    “İşte, barış anlaşması gereği bize geri vereceğin ilk kişi budur!”

    Re*sû*lul*lah (a.s.m.), mahzun ve mükedder bir vaziyette bekleyen Ebû Cen*del’e baktı ve Süheyl’e dönüp şöyle dedi:

    “Haydi bu seferlik bunu bana bağışla ve anlaşmayı imza et.”

    Süheyl “Ben bunu asla kabul edemem!” diyerek reddetti.

    Re*sû*lul*lah’ın (a.s.m.) şefkati, Ebû Cendel’i geri vermekle onu tekrar zulüm ve işkencenin içine atmaya müsaade etmiyordu. Ancak Re*sû*lul*lah anlaşma için söz vermişti ve geri vermediği takdirde Kureyş anlaşmayı feshedecekti. Bu an*laşmanın ileride tamamıyla Müslümanların lehine olacağını bilen Resûl-i Ek*rem (a.s.m.), Ebû Cendel’e döndü ve şöyle dedi:

    “Biraz daha sabret! Biraz daha, maruz kaldıklarına göğüs ger. Allah sana bun*ların mükâfatını verecektir. Muhakkak ki, Allah sana ve yanında bulunan Müs*lümanlara bir ferahlık yaratacaktır. Onlara vermiş olduğunuz söze vefasızlık edemeyiz...”[3]

    Yıllar yılları kovalamış ve nihayet Mekke Müslümanlar tarafından fethedil*mişti. Di*ğer Kureyş ileri gelenleri gibi Süheyl bin Amr da “yakalandığında öldü*rüle*cek*ler”den birisiydi. Oğlu Abdullah, Re*sû*lul*lah’a (a.s.m.) gelerek, babasına eman vermesi*ni ve affetmesini istedi. Re*sû*lul*lah (a.s.m.), iki fedakâr oğlunun hatırına Süheyl’e eman verip affetti. Abdullah sevinçle koşarak gidip, Süheyl’i gizlenmiş olduğu yerde bul*du ve müjdeyi verdi. Resûl-i Ekrem’in (a.s.m.) bu âlicenaplığı karşısında Süheyl he*men Kelime-i Şehadet getirerek Müslüman ol*du.

    Süheyl bin Amr (r.a.), İslamiyet’e girdikten sonra canla başla İslam için çalış*maya başladı. Çok hassas kalpli ve ince ruhlu bir hâle geldi. Zaman zaman eski hayatını hatırlayıp ağlardı. Hele Kur’ân okunurken büsbütün dayanamaz, çok ağlardı. İbadetine fevkalade düşkün ve müttaki idi.

    Siyer müellifi Vâkidi der ki: “Fetih günü Müslüman olanlardan, Süheyl bin Amr gibi İslamiyet’e sarılan başka birisi yoktur.”[4]

    Süheyl’in (r.a.) oğlu Abdullah, Hicret’in 12. senesinde Yemâme Harbi’nde şehit düşmüştü. Hz. Ebû Bekir (r.a.), Süheyl bin Amr’ı teselliye geldi. Yıllar önce, Müslüman oluşundan dolayı oğullarına her türlü zulüm ve işkenceyi reva gören Süheyl bin Amr’ın, oğlunun şehadet haberi karşısında sözleri şu oldu:

    “Keşke ben de şehit olsaydım!”[5]

    Süheyl bin Amr (r.a.), Peygamberimizin (a.s.m.) vefatında Mekke’de bulunu*yordu. O sırada Kureyş içerisinde dinden dönme hareketleri başlamıştı. Kureyş halkını bir araya toplayarak veciz bir konuşma yaptı. Şöyle diyordu:

    “Ey Kureyş halkı! En son İslamiyet’e giren ve ilk önce ondan dönen kimseler*den mi oluyoruz? Yemin ederim ki, bu din şarktan garba kadar uzanacak, her ta*rafı kaplayacaktır...”

    Süheyl bin Amr oldukça uzun süren bu konuşmasıyla, Kureyş’ten bazılarının İslamiyet’ten dönmesini önlemişti. Böylece, Resûl-i Ekrem’in (a.s.m.) Bedir’de Hz. Ömer’e söylemiş olduğu söz tahakkuk etmiş ve Süheyl bin Amr, Hz. Ömer’in de sevineceği bir makama gelmiş oluyordu.

    Peygamberimizin (a.s.m.) vefatından sonra Mekke’den ayrıldı ve cihat hiz*metlerine daha fazla katılabilmek için ailesiyle birlikte Şam’a gitti. Bir rivayete göre, Hicret’in 13. senesinde Yermuk’ta şehit oldu. Başka bir rivayete göre ise, Hicetin 18. senesinde taundan vefat etti…

    Allah ondan razı olsun!


    _____________________________________
    [1]Üsdü’l-Gàbe, 2: 372; Mektûbât, s. 99.
    [2]age., 3: 180-181.
    [3]Müsned, 4: 325.
    [4]Üsdü’l-Gàbe, 2: 371-373.
    [5]age., 3: 180-181.

    Yazar:
    Sahabeler Ansiklopedisi


  4. 18.Eylül.2013, 16:16
    2
    Devamlı Üye



    Süheyl bin Amr (r.a.) hayatı hakkında

    Bedir Muharebesi’nde Müslümanlar, kendilerinden sayıca ve kuvvetçe üç misli çok olan müşriklere karşı mücadele etmiş ve zafere ulaşmıştı. Müşriklerin ileri gelenlerinin de dâhil olduğu çok sayıda ölünün yanında, düşmanlar birçok da esir bırakarak harp meydanını terk ediyorlardı. Bu esnada Sahabe’den Mâlik bin Duhşum (r.a.) birisini esir etmiş, Re*sû*lul*lah’ın (a.s.m.) huzuruna getirmişti. Ge*len esir hiddetli gözlerle Re*sû*lul*lah’ı (a.s.m.) ve etrafındakileri süzüyor ve ken*disini bekleyen akıbeti merak ediyordu.

    Bu esir, müşriklerin ileri gelenlerinden, Müslümanlar aleyhine yaptığı tahrik edici konuşmalarıyla meşhur hatip Süheyl bin Amr idi. Orada bulunan Hz. Ömer (r.a.) hemen kılıcını çekip ortaya atılmış ve şöyle demişti:

    “Ey Allah’ın Resûl’ü! Müsaade et, şu adamın dişlerini çekeyim de, bir daha si*zin aleyhinizde konuşmasın! Çünkü o, tesirli konuşmalarıyla Kureyş kâfirlerini aleyhimize teşvik ediyordu.”

    Sevgili Peygamberimiz (a.s.m.) şöyle cevap verdi:

    “Bırak onu, ey Ömer! Ümit edilir, o öyle bir makamda bulunur ki, seni de se*vindirir…”

    Resûl-i Ekrem’in (a.s.m.) her sözüne bütün ruh ve canıyla bağlı olan ve bu sö*zün de bir gün gelip tahakkuk edeceğine inanan Hz. Ömer (r.a.), “Peki, ey Allah’ın Resûl’ü.” diyerek kılıcını kınına koydu ve boyun eğdi.[1]

    Süheyl bin Amr sevinç içinde Re*sû*lul*lah’ın (a.s.m.) yanından ayrılıp birliğine doğru gitti.

    Bu esnada Süheyl’in oğlu Abdullah da (r.a.) bir fırsatını bulup Müslümanların safına geçmişti. Abdullah (r.a.) ilk Müslümanlardandı. Müşriklerin zulüm ve işkencelerine dayanamayarak Habeşistan’a hicret eden ilk kafilenin içerisinde o da bulunuyordu. Ancak Habeşistan dönüşünde babası onu yanına almış ve İslamiyet’ten vazgeçmesi için, akla gelmez zulümlere maruz bırakmıştı. Abdullah artık işkencelere dayanamaz bir hâle gelmişti. Re*sû*lul*lah (a.s.m.) ona, Müslü*manlığını gizleyebileceğini ve İslamiyet’ten döndüğünü babasına söyleyebile*ceğini bildirdi. Abdullah, babasını “İslam’dan döndüğü” hususunda kandırmaya muvaffak oldu. Ancak imanında zerre kadar bir sarsılma olmamıştı. Bir an önce Re*sû*lul*lah’a (a.s.m.) kavuşmayı bekliyordu. Babasıyla birlikte Bedir Savaşı’na katıldı ve bir fırsatını bulup Müslümanların tarafına geçti. Artık saadetine diye*cek yoktu.[2]

    Aradan yıllar geçti, müşriklerle Müslümanlar Hudeybiye’de tekrar karşı kar*şıya geldiler. Kureyş müşrikleri barış istiyorlardı. Gelen heyetin başında Sü*heyl bin Amr vardı.

    Re*sû*lul*lah (a.s.m.), Süheyl’le uzun uzadıya konuştuktan sonra anlaşma şartla*rında muvafakata vardılar. Sıra anlaşma maddelerinin yazılmasına gelmişti. Kâtip, Hz. Ali (r.a.) idi. Re*sû*lul*lah (a.s.m.) emretti: “Yaz! Bismillâhirrahmânirrahim.” Süheyl hemen itiraz etti: “Biz bunu kabul etmiyoruz ki!” Re*sû*lul*lah (a.s.m.) “Öyleyse nasıl yazalım?” diye sordu. Süheyl “Bismike Allahümme” yazılacağını söyledi. Re*sû*lul*lah (a.s.m.) “Bu da güzeldir!” diyerek Hz. Ali’ye (r.a.) öyle yazılmasını emretti.

    Anlaşma maddeleri yazıldıktan sonra sıra imzaya gelmişti. Peygamberimiz, Hz. Ali’ye, “Allah’ın Resûl’ü Muhammed ile Süheyl bin Amr’ın anlaşmaya varıp sulh oldukları, icabının taraflarca yerine getirilmesini kararlaştırıp imzaladığı maddelerdir.” şeklinde yazmasını emretti. Kureyş heyetinin başkanı Süheyl buna da itiraz etti: “Vallahi biz senin ger*çekten Allah’ın Resûl’ü olduğunu kabul edip tanımış olsaydık, Beytullah’ı ziya*retine mâni olmaz ve seninle çarpışmazdık!” Neticede “Muhammed bin Abdul*lah” diye yazıldı.

    Geçen zaman içerisinde Süheyl bin Amr’ın küçük oğlu Ebû Cendel (r.a.) de İslamiyet’e girmiş ve babası onu da ağabeyi gibi zincire vurup bir yere hapset*mişti. Ancak Ebû Cendel bir yolunu bulup kaçtı ve tam Hudeybiye Barış Anlaş*ması’nın yapıldığı esnada ortaya çıkarak Re*sû*lul*lah’ın (a.s.m.) tarafına iltihak etmek istedi. Ancak anlaşmanın bir maddesi, Ebû Cendel’in Müslümanların tara*fına geçmesine mâni oluyordu.

    Süheyl bin Amr, elleri zincirlerle bağlı olarak ortada duran oğlunu görünce çok şaşırdı ve hiddetle Re*sû*lul*lah’a (a.s.m.) şöyle dedi:

    “İşte, barış anlaşması gereği bize geri vereceğin ilk kişi budur!”

    Re*sû*lul*lah (a.s.m.), mahzun ve mükedder bir vaziyette bekleyen Ebû Cen*del’e baktı ve Süheyl’e dönüp şöyle dedi:

    “Haydi bu seferlik bunu bana bağışla ve anlaşmayı imza et.”

    Süheyl “Ben bunu asla kabul edemem!” diyerek reddetti.

    Re*sû*lul*lah’ın (a.s.m.) şefkati, Ebû Cendel’i geri vermekle onu tekrar zulüm ve işkencenin içine atmaya müsaade etmiyordu. Ancak Re*sû*lul*lah anlaşma için söz vermişti ve geri vermediği takdirde Kureyş anlaşmayı feshedecekti. Bu an*laşmanın ileride tamamıyla Müslümanların lehine olacağını bilen Resûl-i Ek*rem (a.s.m.), Ebû Cendel’e döndü ve şöyle dedi:

    “Biraz daha sabret! Biraz daha, maruz kaldıklarına göğüs ger. Allah sana bun*ların mükâfatını verecektir. Muhakkak ki, Allah sana ve yanında bulunan Müs*lümanlara bir ferahlık yaratacaktır. Onlara vermiş olduğunuz söze vefasızlık edemeyiz...”[3]

    Yıllar yılları kovalamış ve nihayet Mekke Müslümanlar tarafından fethedil*mişti. Di*ğer Kureyş ileri gelenleri gibi Süheyl bin Amr da “yakalandığında öldü*rüle*cek*ler”den birisiydi. Oğlu Abdullah, Re*sû*lul*lah’a (a.s.m.) gelerek, babasına eman vermesi*ni ve affetmesini istedi. Re*sû*lul*lah (a.s.m.), iki fedakâr oğlunun hatırına Süheyl’e eman verip affetti. Abdullah sevinçle koşarak gidip, Süheyl’i gizlenmiş olduğu yerde bul*du ve müjdeyi verdi. Resûl-i Ekrem’in (a.s.m.) bu âlicenaplığı karşısında Süheyl he*men Kelime-i Şehadet getirerek Müslüman ol*du.

    Süheyl bin Amr (r.a.), İslamiyet’e girdikten sonra canla başla İslam için çalış*maya başladı. Çok hassas kalpli ve ince ruhlu bir hâle geldi. Zaman zaman eski hayatını hatırlayıp ağlardı. Hele Kur’ân okunurken büsbütün dayanamaz, çok ağlardı. İbadetine fevkalade düşkün ve müttaki idi.

    Siyer müellifi Vâkidi der ki: “Fetih günü Müslüman olanlardan, Süheyl bin Amr gibi İslamiyet’e sarılan başka birisi yoktur.”[4]

    Süheyl’in (r.a.) oğlu Abdullah, Hicret’in 12. senesinde Yemâme Harbi’nde şehit düşmüştü. Hz. Ebû Bekir (r.a.), Süheyl bin Amr’ı teselliye geldi. Yıllar önce, Müslüman oluşundan dolayı oğullarına her türlü zulüm ve işkenceyi reva gören Süheyl bin Amr’ın, oğlunun şehadet haberi karşısında sözleri şu oldu:

    “Keşke ben de şehit olsaydım!”[5]

    Süheyl bin Amr (r.a.), Peygamberimizin (a.s.m.) vefatında Mekke’de bulunu*yordu. O sırada Kureyş içerisinde dinden dönme hareketleri başlamıştı. Kureyş halkını bir araya toplayarak veciz bir konuşma yaptı. Şöyle diyordu:

    “Ey Kureyş halkı! En son İslamiyet’e giren ve ilk önce ondan dönen kimseler*den mi oluyoruz? Yemin ederim ki, bu din şarktan garba kadar uzanacak, her ta*rafı kaplayacaktır...”

    Süheyl bin Amr oldukça uzun süren bu konuşmasıyla, Kureyş’ten bazılarının İslamiyet’ten dönmesini önlemişti. Böylece, Resûl-i Ekrem’in (a.s.m.) Bedir’de Hz. Ömer’e söylemiş olduğu söz tahakkuk etmiş ve Süheyl bin Amr, Hz. Ömer’in de sevineceği bir makama gelmiş oluyordu.

    Peygamberimizin (a.s.m.) vefatından sonra Mekke’den ayrıldı ve cihat hiz*metlerine daha fazla katılabilmek için ailesiyle birlikte Şam’a gitti. Bir rivayete göre, Hicret’in 13. senesinde Yermuk’ta şehit oldu. Başka bir rivayete göre ise, Hicetin 18. senesinde taundan vefat etti…

    Allah ondan razı olsun!


    _____________________________________
    [1]Üsdü’l-Gàbe, 2: 372; Mektûbât, s. 99.
    [2]age., 3: 180-181.
    [3]Müsned, 4: 325.
    [4]Üsdü’l-Gàbe, 2: 371-373.
    [5]age., 3: 180-181.

    Yazar:
    Sahabeler Ansiklopedisi


  5. 19.Eylül.2013, 08:33
    3
    musab
    Hadis Öğrencisi

    Profili:
    Üyelik Tarihi: 28.Mayıs.2011
    Üye No: 87643
    Mesaj Sayısı: 5,249
    Rep Derecesi:
    Tecrübe Puanı: 53
    Bulunduğu yer: "İslam Düşüncesinde Sünnet" okuyorum

    Cevap: Suheyl bin amr hudeybiye için iki defa mı geldi

    hep aynı şeyi yapıyorsun.alakasız şeyi kopyalayıp duruyorsun.sorumun içinde hudeybiye geçiyor diye hudeybiye anlaşması ile ilgili kısmı kopyalaman gereksiz bir davranış.zaten internette yazılanları okuyorum.net bir şekilde yazmayan şeyleri soruyorum tekrar sen gelip kopyalayıp duruyorsun


  6. 19.Eylül.2013, 08:33
    3
    Hadis Öğrencisi
    hep aynı şeyi yapıyorsun.alakasız şeyi kopyalayıp duruyorsun.sorumun içinde hudeybiye geçiyor diye hudeybiye anlaşması ile ilgili kısmı kopyalaman gereksiz bir davranış.zaten internette yazılanları okuyorum.net bir şekilde yazmayan şeyleri soruyorum tekrar sen gelip kopyalayıp duruyorsun





+ Yorum Gönder