Konusunu Oylayın.: Çavdar nasıl yapılır

5 üzerinden 5.00 | Toplam : 2 kişi
Çavdar nasıl yapılır
  1. 30.Ağustos.2013, 20:54
    1
    Misafir

    Çavdar nasıl yapılır






    Çavdar nasıl yapılır Mumsema Çavdar nasıl yapılır

    Arkadaşlar çavdarın oluşuna kadar geçen süre hakkında bana geniş bir bilgi dolu yazılar paylaşabilir misiniz ?


  2. 30.Ağustos.2013, 20:54
    1
    Kayıtsız Üye - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Kayıtsız Üye
    Misafir



    Çavdar nasıl yapılır

    Arkadaşlar çavdarın oluşuna kadar geçen süre hakkında bana geniş bir bilgi dolu yazılar paylaşabilir misiniz ?


    Benzer Konular

    - Çavdar ekimi nasıl yapılır

    - Çavdar ekmeği nasıl yapılır

    - Rabıta nedir? nasıl yapılır? tek başına yapılır mı?

    - Rabıta nasıl yapılır? neden yapılır?

    - İnsinca nasıl yapılır? istinca yapıldıktan sonra hala temizlenmezse ne yapılır?

  3. 04.Eylül.2013, 01:12
    2
    Üstad
    Devamlı Üye

    Profili:
    Üyelik Tarihi: 07.Eylül.2007
    Üye No: 2553
    Mesaj Sayısı: 951
    Rep Derecesi:
    Tecrübe Puanı: 11

    Cevap: çavdar nasıl yapılır




    çavdar nasıl yapılır?

    Çavdar (Tarımı) Yetiştiriciliği



    çavdar Çavdar nasil tüketilir Çavdar nedir Çavdar Tarımı Çavdar Yetiştiriciliği Çavdarın Ekim Nöbeti
    Çavdar Nedir? Çavdar (Secale cereale), Poaceae (buğdaygiller) familyasından bir tahıl bitkisi.

    Çavdarın ilk kez İÖ 6500 yıllarında Asya'nın güneybatısında yetiştirildiği sanılmaktadır. Soğuğa en dayanıklı tahıl olan çavdar yüksek yerleri, kumlu ve gevşek toprakları sever. Rusya, İskandinav ülkeleri gibi kışları çok sert geçen yörelerde bile yetiştirilir ve sonbaharda ekilip ertesi yıl yaz başlarında biçilir. Üstelik buğday, arpa, mısır ve pirinç tarımına elverişli olmayan en verimsiz topraklarda bile öbür tahıllardan daha iyi ürün verir. Tahıllara büyük zarar veren külleme ve pas hastalıkları ile zararlı böceklerden de pek fazla etkilenmeyen çavdarın en önemli zararlısı çavdar mahmuzu hastalığına yol açan bir asklımantardır.

    Genellikle 1-2 metre yüksekliğe ulaşan çavdarın görünümü arpaya çok benzer. Taneleri buğdaya göre daha ince uzun, kavuzları daha dar, kılçıkları da oldukça kısadır. Daha çok ekmeklik un ve hayvan yemi olarak değerlendirilen çavdarın bileşiminde karbonhidrat, protein, potasyum ve B vitamini bulunur.

    Çavdar unundan yapılan ekmek de buğday ekmeği gibi hafif olur. Buğday ve çavdar ununda bulunan protein karışımları (glüten) hamurun kabararak esnek ve yumuşak olmasını sağlar. Bu yüzden, başka tahılların unundan ekmek yapılırken hamura buğday ya da çavdar unu katılması gerekir.

    Dünya genelinde, besin olarak kullanılan çavdar miktarı bu amaçla kullanılan buğdayın yarısı kadardır. Besin değeri yüksek olan çavdar başka tahıllarla karıştırılarak hayvanlara da yedirilir. Dünyanın çeşitli yörelerinde çavdardan viski, cin, votka gibi aklollü içkiler ve kvas denen Rus birası yapılır. İnce uzun, esnek ve sağlam olan çavdar sapları da çatı kaplaması, şilte dolgusu, örme şapka, kâğıt ve mukavva yapımında kullanılır.

    Yılda 30 milyon ton dolayında olan dünya çavdar üretiminin üçte birinden fazlasını Rusya sağlar. Doğu Avrupa ülkelerinde ve Almanya Federal Cumhuriyeti'nde de geniş çapta çavdar üretimi yapılır. Türkiye'de 1960 yılında 650 bin hektar olan çavdar ekim alanı 1987'de 242 bin hektara kadar düşmüştür. Bu alandan elde edilen ürün 1987 verilerine göre 380 bin ton dolayındadır. 85 bin tonu geçen üretimiyle Kayseri ilk sırada yer alır. Niğde, Sivas, Yozgat, Nevşehir ve Konya öteki önemli çavdar üreticisi illerdir.
    Türkiye’de çavdar, diğer ürünlerin verimli olmadığı fakir topraklarda yetiştirilir En çok, Orta Anadolu, Marmara ve Doğu Anadolu bölgelerinde zirâati yapılır. En çok üretim yapılan illerimiz ise Erzurum, Niğde, Kayseri ve Konya’dır. Çavdar, daha çok yayla ikliminde yetişir. Kuvvetli kök sistemi olduğu için kuraklığa ve soğuğa dayanma gücü yüksektir. Yetişmesi için buğdaydan daha az sıcaklık ister. Yazlık çavdar 110-140 günde ömrünü tamamlar. Toprağın fazla yaş olmasına dayanamaz. Yetişmesi için hafif topraklar ister. En iyi olarak kumlu-tınlı, tınlı-kumlu ve milli topraklarda yetişir. Çavdar, birçok yıllar ard arda ekilebilir. Yalnız verimli olabilmesi için münâvebe ister. Çavdar için en iyi münâvebe, patates ve bir yeşil gübre bitkisi ile olan münâvebedir. Toprak fazla kumlu ise, yeşil gübre bitkisi ekilir. Güzün erkenden gübre toprağa verilir ve arkasından çavdar ekilir. Çavdar baklagillerden sonra da gâyet güzel yetişir. Buğday ve arpanın ön bitki olarak kullanılması, çavdar için pek iyi netice vermez. Çavdarın kuvvetli bir kök sistemi olduğu için umûmiyetle gübre verilmez. Yalnız, gübre verilir veya gübrelenmiş bir bitkiden sonra çavdar ekilirse veriminde artış olur. Çavdar, yeşil gübreden çok istifâde eder. Kuvvetsiz kalmış tarlaları sun’î gübrelerle kuvvetlendirmek de çavdar için iyi netîce verir. Çavdarın ekimi için toprak derince sürülerek ekime hazırlanır. Fazla verim için, güzlük ve yazlık ekimleri mümkün olduğu kadar erken yapmalıdır. Tohumluk olarak, çimlenme gücü yüksek, iri, dolgun ve temiz tânelerin seçilmesi lâzımdır. Ekim serpme veya makina ile yapılır. Makina ile ekimde sıralar arasında 15-18 cm aralık bırakılır. Çavdarın tâne ağırlığı düşük olduğu için, 4 santimetreden pek fazla derine ekmemelidir. Tohum ekildikten sonra disk, tırmık veya kültüvatörle toprak kapatılır. Çavdar için biçme zamânı “sarı erme” zamânıdır.

    Çavdar verimsiz topraklarda ve soğuk iklimlerde yetişebildiğinden, Avrupa’nın kuzey bölgelerinde, Akdeniz memleketlerinin dağlık sahalarında buğdayın yerini alır. Çavdarın zirâatte kullanılan tek türü vardır. Secale cereale. Çavdarda nişasta oranı % 66, protein % 8’dir. Ekmeği siyah olmakla beraber, besin değeri bakımından buğdaydan aşağı değildir. Bilhassa proteince fakir olan beyaz ekmekten üstündür.

    Kullanıldığı yerler: Avrupa’nın birçok yerlerinde çavdar ekmeği tercih edilmektedir. Anadolu’nun bâzı köylerinde ekmeği, buğday-çavdar karışımından yapmaktadırlar. Has unlarda protein tabakası kepekle beraber ayrılmış olduğundan, beyaz ekmeklerin besin değeri, proteinli olan esmer ekmeklere nazaran düşüktür. Endüstride ispirto çıkarılır. Hayvan beslenmesinde de faydalanılır. Çavdar sapından hasır, sepet vs. yapılır.

    Çavdarın Toprak İsteği

    En iyi kumlu-tınlı ve killi topraklarda yetişir.Alkai ve asitik topraklarda yetişebilen tipleri vardır. Yüksek tuz konsantrasyona dayanıklı olduğundan çoraklaşmış topraklarda yetişebilir. Süzek kumlu topraklardan hoşlanır,ağır topraklardan hoşlanmaz. Topraktaki su, toprak su kapasitesinin %30 una bile düşse çavdar dayanabilir,halbuki %40 oranı öteki genusların solma noktasıdır.

    Nem isteği azdır, kök gelişmesi fazla olduğundan yeterli suyu kolaylıkla bulabilir. -30 C ve daha düşük sıcaklıklara kar örtüsü olmaksızın dayanabilen çeşitleri vardır.

    Çavdarın Ekim Nöbeti

    Çavdar ekim nöbetinde öteki serin iklim tahıllarını izleyebilir. Bununla birlikte, iki tahıl arasına bir çapa bitki yada baklagil getirilmesi uygundur. Ancak baklagilden sonra çavdarın yerine başka bitki ekilmesi tavsiye edilir. Kurak bölgelerimizde buğdaya uygulanan ekim-nadas sistemi çavdar içinde geçerlidir. Çavdar yeşil yem yada yeşil gübre olarak, fiğ ya da üçgülle karışık olarakda ekilebilir.

    Çavdarın Ekimi icin Toprak Hazırlığı

    Normal ziraat bölgelerinde buğday ve arpa gibidir. Çorağı fazla olan yerlerde toprak işlenmesi derin (25-30 cm) yapılır. Toprak yüzünde birikmiş olan tuzlar alt üst edilir. Çavdar havadan toprak istediğinden ekimi kısmen yüzülerek yapılır. Şayet çorak topraklarda üstteki tuzlar derin işleme ile alta verilmezse tuz yoğunluğu fazla olan çim yatağında çimlenmez.

    Çavdarın Ekimi

    Ekim aletleri ile sıraya ekim en iyisidir. Çavdarın 100 dane ağırlığı düşük olduğundan (15-25 gr) 4 cm den pek fazla derine ekilmemelidir. Aksi halde hem çimlenme hemde toprak yüzüne çıkabilmek tehlikeye girer. Fazla verim sağlanması bakımından gerek güzlük ve gerekse yazlık ekimleri erken yapmak en iyisidir. Dönüme atılacak tohum miktarı m2 ye 350-380 dane isabet edecek şekilde hesaplanır.

    Çavdarın Gübrelemesi

    Çavdarın gübre isteği fazla değildir. Gerçi dekardan 200 kg dane ve 450 kg sap alınan bir çavdar tarlasından, yaklaşık 5 kg azot , 3 kg fosfat ve 6 kg potasyum kaldırılmış demektir. Ançak çavdar, topraktaki artık besin maddelerinden çok iyi yararlanabilir. Asıl besin maddeleri alımı sapa kalkma sırasında hızlanır. Çiftlik gübresi, kumlu toprakların fizik ve biyolojik özelliklerini düzeltirsede, çiftçi gübreyi başka ürünler için kullanır.Serin iklim tahıllar içerisinde azot ihtiyacı en az olan çavdardır. İlkbaharda fazla azotlu gübrelerden kaçınmalıdır. Çünkü fazla azot çavdarda yatmaya yol açar. Fosforlu gübreler çavdarda belirgin verim artışı sağlar.Ön bitkinin gübrelendiği tarlalarda çavdar, gübrelenmeksizin de verim sağlar.

    Çavdarın Hasat ve Harmani

    Tane dökümü fazla olmadığından fizyolojik ermenin sonunda hasadına girmelidir. Biçerdöverle hasat en iyisidir, hasat orakla yapılacak ise sarı etme sonunda hasadına yapıp birkaç gün kurutulduktan sonra harmanı yapılmalıdır.

    Çavdar Hastalıkları

    Çavdarın en önemli hastalığı Clavicepa purpurea mantarının sebeb olduğu gavdar mahmuzu hastalığıdır.

    Çavdar mahmuzu (Ergot)

    Çavdar mahmuzu, ‘Clavicipitaceae’ familyasından çavdar ve benzeri tahıllarda parazit olarak yaşayan bir mantar türüdür. 1800′lerin ortalarına kadar çavdarın normal bir parçası olduğu düşünülmüştür. En çok çavdarda görülse de diğer tahıllara da yerleşebilir. Koyu mor renkli ve birkaç santim uzunluğundadır.

    Çavdar mahmuzu zehirlenmesi ölümcül olabilir. Bunun yanında delilik gibi ciddi psikiyatrik sorunlara da yol açabilir. Pek çok çavdar mahmuzu merkezi sinir sistemi üzerinde zehirleyici etkilere neden olurlar.

    İsviçreli kimyager Albert Hofman’ın Basel’deki Sandoz laboratuvarlarındaki çalışmalarıyla çavdar mahmuzu alkaloidlerinden elde edilen Lysergic asitten LSD’nin sentezlenmesi sağlanmıştır. Parkinson hastalığının tedavisinde de etkilidir.


  4. 04.Eylül.2013, 01:12
    2
    Üstad - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Devamlı Üye



    çavdar nasıl yapılır?

    Çavdar (Tarımı) Yetiştiriciliği



    çavdar Çavdar nasil tüketilir Çavdar nedir Çavdar Tarımı Çavdar Yetiştiriciliği Çavdarın Ekim Nöbeti
    Çavdar Nedir? Çavdar (Secale cereale), Poaceae (buğdaygiller) familyasından bir tahıl bitkisi.

    Çavdarın ilk kez İÖ 6500 yıllarında Asya'nın güneybatısında yetiştirildiği sanılmaktadır. Soğuğa en dayanıklı tahıl olan çavdar yüksek yerleri, kumlu ve gevşek toprakları sever. Rusya, İskandinav ülkeleri gibi kışları çok sert geçen yörelerde bile yetiştirilir ve sonbaharda ekilip ertesi yıl yaz başlarında biçilir. Üstelik buğday, arpa, mısır ve pirinç tarımına elverişli olmayan en verimsiz topraklarda bile öbür tahıllardan daha iyi ürün verir. Tahıllara büyük zarar veren külleme ve pas hastalıkları ile zararlı böceklerden de pek fazla etkilenmeyen çavdarın en önemli zararlısı çavdar mahmuzu hastalığına yol açan bir asklımantardır.

    Genellikle 1-2 metre yüksekliğe ulaşan çavdarın görünümü arpaya çok benzer. Taneleri buğdaya göre daha ince uzun, kavuzları daha dar, kılçıkları da oldukça kısadır. Daha çok ekmeklik un ve hayvan yemi olarak değerlendirilen çavdarın bileşiminde karbonhidrat, protein, potasyum ve B vitamini bulunur.

    Çavdar unundan yapılan ekmek de buğday ekmeği gibi hafif olur. Buğday ve çavdar ununda bulunan protein karışımları (glüten) hamurun kabararak esnek ve yumuşak olmasını sağlar. Bu yüzden, başka tahılların unundan ekmek yapılırken hamura buğday ya da çavdar unu katılması gerekir.

    Dünya genelinde, besin olarak kullanılan çavdar miktarı bu amaçla kullanılan buğdayın yarısı kadardır. Besin değeri yüksek olan çavdar başka tahıllarla karıştırılarak hayvanlara da yedirilir. Dünyanın çeşitli yörelerinde çavdardan viski, cin, votka gibi aklollü içkiler ve kvas denen Rus birası yapılır. İnce uzun, esnek ve sağlam olan çavdar sapları da çatı kaplaması, şilte dolgusu, örme şapka, kâğıt ve mukavva yapımında kullanılır.

    Yılda 30 milyon ton dolayında olan dünya çavdar üretiminin üçte birinden fazlasını Rusya sağlar. Doğu Avrupa ülkelerinde ve Almanya Federal Cumhuriyeti'nde de geniş çapta çavdar üretimi yapılır. Türkiye'de 1960 yılında 650 bin hektar olan çavdar ekim alanı 1987'de 242 bin hektara kadar düşmüştür. Bu alandan elde edilen ürün 1987 verilerine göre 380 bin ton dolayındadır. 85 bin tonu geçen üretimiyle Kayseri ilk sırada yer alır. Niğde, Sivas, Yozgat, Nevşehir ve Konya öteki önemli çavdar üreticisi illerdir.
    Türkiye’de çavdar, diğer ürünlerin verimli olmadığı fakir topraklarda yetiştirilir En çok, Orta Anadolu, Marmara ve Doğu Anadolu bölgelerinde zirâati yapılır. En çok üretim yapılan illerimiz ise Erzurum, Niğde, Kayseri ve Konya’dır. Çavdar, daha çok yayla ikliminde yetişir. Kuvvetli kök sistemi olduğu için kuraklığa ve soğuğa dayanma gücü yüksektir. Yetişmesi için buğdaydan daha az sıcaklık ister. Yazlık çavdar 110-140 günde ömrünü tamamlar. Toprağın fazla yaş olmasına dayanamaz. Yetişmesi için hafif topraklar ister. En iyi olarak kumlu-tınlı, tınlı-kumlu ve milli topraklarda yetişir. Çavdar, birçok yıllar ard arda ekilebilir. Yalnız verimli olabilmesi için münâvebe ister. Çavdar için en iyi münâvebe, patates ve bir yeşil gübre bitkisi ile olan münâvebedir. Toprak fazla kumlu ise, yeşil gübre bitkisi ekilir. Güzün erkenden gübre toprağa verilir ve arkasından çavdar ekilir. Çavdar baklagillerden sonra da gâyet güzel yetişir. Buğday ve arpanın ön bitki olarak kullanılması, çavdar için pek iyi netice vermez. Çavdarın kuvvetli bir kök sistemi olduğu için umûmiyetle gübre verilmez. Yalnız, gübre verilir veya gübrelenmiş bir bitkiden sonra çavdar ekilirse veriminde artış olur. Çavdar, yeşil gübreden çok istifâde eder. Kuvvetsiz kalmış tarlaları sun’î gübrelerle kuvvetlendirmek de çavdar için iyi netîce verir. Çavdarın ekimi için toprak derince sürülerek ekime hazırlanır. Fazla verim için, güzlük ve yazlık ekimleri mümkün olduğu kadar erken yapmalıdır. Tohumluk olarak, çimlenme gücü yüksek, iri, dolgun ve temiz tânelerin seçilmesi lâzımdır. Ekim serpme veya makina ile yapılır. Makina ile ekimde sıralar arasında 15-18 cm aralık bırakılır. Çavdarın tâne ağırlığı düşük olduğu için, 4 santimetreden pek fazla derine ekmemelidir. Tohum ekildikten sonra disk, tırmık veya kültüvatörle toprak kapatılır. Çavdar için biçme zamânı “sarı erme” zamânıdır.

    Çavdar verimsiz topraklarda ve soğuk iklimlerde yetişebildiğinden, Avrupa’nın kuzey bölgelerinde, Akdeniz memleketlerinin dağlık sahalarında buğdayın yerini alır. Çavdarın zirâatte kullanılan tek türü vardır. Secale cereale. Çavdarda nişasta oranı % 66, protein % 8’dir. Ekmeği siyah olmakla beraber, besin değeri bakımından buğdaydan aşağı değildir. Bilhassa proteince fakir olan beyaz ekmekten üstündür.

    Kullanıldığı yerler: Avrupa’nın birçok yerlerinde çavdar ekmeği tercih edilmektedir. Anadolu’nun bâzı köylerinde ekmeği, buğday-çavdar karışımından yapmaktadırlar. Has unlarda protein tabakası kepekle beraber ayrılmış olduğundan, beyaz ekmeklerin besin değeri, proteinli olan esmer ekmeklere nazaran düşüktür. Endüstride ispirto çıkarılır. Hayvan beslenmesinde de faydalanılır. Çavdar sapından hasır, sepet vs. yapılır.

    Çavdarın Toprak İsteği

    En iyi kumlu-tınlı ve killi topraklarda yetişir.Alkai ve asitik topraklarda yetişebilen tipleri vardır. Yüksek tuz konsantrasyona dayanıklı olduğundan çoraklaşmış topraklarda yetişebilir. Süzek kumlu topraklardan hoşlanır,ağır topraklardan hoşlanmaz. Topraktaki su, toprak su kapasitesinin %30 una bile düşse çavdar dayanabilir,halbuki %40 oranı öteki genusların solma noktasıdır.

    Nem isteği azdır, kök gelişmesi fazla olduğundan yeterli suyu kolaylıkla bulabilir. -30 C ve daha düşük sıcaklıklara kar örtüsü olmaksızın dayanabilen çeşitleri vardır.

    Çavdarın Ekim Nöbeti

    Çavdar ekim nöbetinde öteki serin iklim tahıllarını izleyebilir. Bununla birlikte, iki tahıl arasına bir çapa bitki yada baklagil getirilmesi uygundur. Ancak baklagilden sonra çavdarın yerine başka bitki ekilmesi tavsiye edilir. Kurak bölgelerimizde buğdaya uygulanan ekim-nadas sistemi çavdar içinde geçerlidir. Çavdar yeşil yem yada yeşil gübre olarak, fiğ ya da üçgülle karışık olarakda ekilebilir.

    Çavdarın Ekimi icin Toprak Hazırlığı

    Normal ziraat bölgelerinde buğday ve arpa gibidir. Çorağı fazla olan yerlerde toprak işlenmesi derin (25-30 cm) yapılır. Toprak yüzünde birikmiş olan tuzlar alt üst edilir. Çavdar havadan toprak istediğinden ekimi kısmen yüzülerek yapılır. Şayet çorak topraklarda üstteki tuzlar derin işleme ile alta verilmezse tuz yoğunluğu fazla olan çim yatağında çimlenmez.

    Çavdarın Ekimi

    Ekim aletleri ile sıraya ekim en iyisidir. Çavdarın 100 dane ağırlığı düşük olduğundan (15-25 gr) 4 cm den pek fazla derine ekilmemelidir. Aksi halde hem çimlenme hemde toprak yüzüne çıkabilmek tehlikeye girer. Fazla verim sağlanması bakımından gerek güzlük ve gerekse yazlık ekimleri erken yapmak en iyisidir. Dönüme atılacak tohum miktarı m2 ye 350-380 dane isabet edecek şekilde hesaplanır.

    Çavdarın Gübrelemesi

    Çavdarın gübre isteği fazla değildir. Gerçi dekardan 200 kg dane ve 450 kg sap alınan bir çavdar tarlasından, yaklaşık 5 kg azot , 3 kg fosfat ve 6 kg potasyum kaldırılmış demektir. Ançak çavdar, topraktaki artık besin maddelerinden çok iyi yararlanabilir. Asıl besin maddeleri alımı sapa kalkma sırasında hızlanır. Çiftlik gübresi, kumlu toprakların fizik ve biyolojik özelliklerini düzeltirsede, çiftçi gübreyi başka ürünler için kullanır.Serin iklim tahıllar içerisinde azot ihtiyacı en az olan çavdardır. İlkbaharda fazla azotlu gübrelerden kaçınmalıdır. Çünkü fazla azot çavdarda yatmaya yol açar. Fosforlu gübreler çavdarda belirgin verim artışı sağlar.Ön bitkinin gübrelendiği tarlalarda çavdar, gübrelenmeksizin de verim sağlar.

    Çavdarın Hasat ve Harmani

    Tane dökümü fazla olmadığından fizyolojik ermenin sonunda hasadına girmelidir. Biçerdöverle hasat en iyisidir, hasat orakla yapılacak ise sarı etme sonunda hasadına yapıp birkaç gün kurutulduktan sonra harmanı yapılmalıdır.

    Çavdar Hastalıkları

    Çavdarın en önemli hastalığı Clavicepa purpurea mantarının sebeb olduğu gavdar mahmuzu hastalığıdır.

    Çavdar mahmuzu (Ergot)

    Çavdar mahmuzu, ‘Clavicipitaceae’ familyasından çavdar ve benzeri tahıllarda parazit olarak yaşayan bir mantar türüdür. 1800′lerin ortalarına kadar çavdarın normal bir parçası olduğu düşünülmüştür. En çok çavdarda görülse de diğer tahıllara da yerleşebilir. Koyu mor renkli ve birkaç santim uzunluğundadır.

    Çavdar mahmuzu zehirlenmesi ölümcül olabilir. Bunun yanında delilik gibi ciddi psikiyatrik sorunlara da yol açabilir. Pek çok çavdar mahmuzu merkezi sinir sistemi üzerinde zehirleyici etkilere neden olurlar.

    İsviçreli kimyager Albert Hofman’ın Basel’deki Sandoz laboratuvarlarındaki çalışmalarıyla çavdar mahmuzu alkaloidlerinden elde edilen Lysergic asitten LSD’nin sentezlenmesi sağlanmıştır. Parkinson hastalığının tedavisinde de etkilidir.





+ Yorum Gönder