Konusunu Oylayın.: D harfi ile başlayan kız ve erkek bebek isimleri

5 üzerinden 5.00 | Toplam : 2 kişi
D harfi ile başlayan kız ve erkek bebek isimleri
  1. 06.Mayıs.2013, 12:49
    1
    Misafir

    D harfi ile başlayan kız ve erkek bebek isimleri

  2. 06.Mayıs.2013, 14:51
    2
    YakarıS
    Devamlı Üye

    Profili:
    Üyelik Tarihi: 24.Nisan.2013
    Üye No: 101142
    Mesaj Sayısı: 142
    Rep Derecesi:
    Tecrübe Puanı: 2

    Cevap: D harfi ile başlayan kız ve erkek bebek isimleri




    DADAŞ: (Tür.) Er. 1. Erkek kardeş. 2. Delikanlı, babayiğit.
    DAFİ: (Ar.) Er. l. Defeden, gideren. 2. Savan, savuşturan, iten.
    DAĞAŞAN: (Tür.) Er. - Dağaşan.
    DAĞDELEN: (Tür.) Er. - (bkz. Dağaşan).
    DAĞHAN: (Tür.). - Eski Türklerde dağ tanrısı. - İsim olarak kullanılmaz.
    DAĞTEKİN: (Tür.) Er. - (bkz. Dağaşan).
    DAHHAK: (Ar.) Er. - Çok gülen, çok gülücü. - Daha çok lakab olarak kullanılır.
    DAHİ: (Ar.) Er. - Üstün zeka sahibi.
    DAHİYE: (Ar.) Ka. - (bkz. Dahi).
    DAİM: (Ar.) Er. - Devamlı sürekli, her zaman.
    DALAN: (Tür.) Er. 1. Biçim, şekil. 2. İnce, narin, zarif.
    DALAY: (Tür.) Ka. - Deniz.
    DALAYER: (Tür.) Er. - Deniz adamı.
    DALDAL: (Tür.) Er. - Kahraman, yiğit-
    DALGA: (Tür.). 1. Denizin yel esince oynayıp kabarması. 2. Denizde hareketli su kütlesi. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DALOKAY: (Tür.) Er. - Çok beğenilen.
    DALYA: (Tür.) Ka. - Yıldız çiçeği.
    DAMAN: (Fars.) Er. 1. Etek. 2. Bir dağ silsilesinin eteğinde uzanan bölge.
    DAMLA: (Tür.) Ka. 1. Bir sıvıdan ayrılarak düşen parça halinde, küçük miktar, katre. 2. Belli miktarlarda akıtılarak kullanılan ilaç.
    DANA: (Fars.) Er. 1. Bilen, bilici, bilgin.
    DANİŞ: (Fars.) Er. 1. Bilim, bilgi, ilim. Ehl-i daniş: Bilgi sahipleri. Daniş-Merd: Bilgili, Tanzimattan önce kadıların yanında stajer olarak çalışan kimse. - Danişmend: Sultan Melikşah'ın alimlerinden emir Danişmend'in kurmuş olduğu bir Türk devlet ve sülalesi.
    DANİYAL: (İbr.) Er. - Ben-i İsrail peygamberlerinden biri. "Tanrı benim yargıcımdır" anlamına gelir. İki tane Daniyal vardır: a) Babillilcre esir olmuş genç Daniyal, b) Hz. Nuh ile Hz. İbrahim arasında geçen zamanda yaşayan Daniyal.
    DARCAN: (Tür.) Er. 1. Aceleci, sıkıntılı. 2. Serçe.
    DAREKUTNİ: (Ar.) Er. - Ebu'l-Hasen Ali b. Ömer. Tanınmış muhaddislerdendir (917-995) yıllan arasında yaşamış 80 yaşında Bağdat'ta vefat etmiştir. Hadis sahasında kıymetli eserleri vardır.
    DARGA: (Tür.) Er. - Başkan, lider.
    DARİMÎ: (Ar.) Er. - Ebu Muhammed b. Abdurrahman. Hadis bilgini. Müslim ve Ebu İsa hadislerini Darimi'den aldıklarını söylerler. En meşhur eseri Camiu's-Sahih'dir.
    DAVUD: (İbr.) Er. Kendisine kitap olarak Zebur'un gönderildiği büyük peygamberlerden biri. Kur'an-ı Kerim'de 16 yerde ismi geçer. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.
    DEDE: (Tür.). 1. Ana ve babanın babası. 2. Ced, ata. 3. Çok yaşlı kimse. 4. Mevlevilikte çile doldurmuş, dervişlik gayesine erişmiş ve dergahta hücre sahibi olmuş kimse. 5. Bektaşilerde şeyh, baba. - Örfte isim olarak kullanılırken, daha çok lakap olarak kullanılır.
    DEFİNE: (Ar.) Ka. 1. Yere gömülmüş, kıymetli eşya. 2. Kıymet ve değeri olan kimse veya mal.
    DEFNE: (Yun.) Ka. - Akdeniz ikliminde yetişen, yapraklan sert ve üst yüzleri parlak açık sarı çiçek ve güzel kokan defnegillerden bir ağaç.
    DEĞER: (Tür.). 1. Bir şeyin tam karşılığı, kıymet, baha. 2. Layık. 3. Bir şeyin sahip olduğu yüksek vasıf. 4. Ehliyet, kabiliyet. 5. Kadir, itibar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DEHNA: (Ar.). - Kızıl. Kumun rengi dolayısıyla Arabistan'da ıssız iller adıyla anılan bir çölün adı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DEHRİ: (Ar.). - Dünyanın sonsuzluğuna inanıp öteki dünyayı inkar eden, ruhun da cesetle birlikte öldüğüne inanan. Materyalist. İsim olarak kullanılmaz.
    DELAL: (Ar.). - İnsana hoş, sevimli görünen hal, naz, işve. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DELFİN: (Yun.). - Yunus balığı. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DELİSTAN: (Tür.) Ka. - İlkbaharda birdenbire kabarmış bahçe. Gelişmiş, içinde her türden bitki bulunan, karışık bahçe.
    DEMET: (Tür.) Ka. 1. Bağlanarak, oluşturulan deste. 2. Biçilip bağlanmış ekin. 3. Bir kaynaktan çıkan ışıkların meydana getirdiği ışık destesi, hazne.
    DEMİR: (Tür.) Er. - Dayanıklı ve kullanış sahası geniş, mavimsi esmer renkli bir maden.
    DEMİRAĞ: (Tür.) Er. – Demirden ağ.
    DEMİRALP: (Tür.) Er. - Demir gibi sağlam ve yiğit.
    DEMİRAY: (Tür.) Er. - Demir gibi.
    DEMİRCAN: - (bkz. Demirağ).
    DEMİRDELEN: - (bkz. Demirağ).
    DEMİREL: (Tür.) Er. - Demir gibi güçlü eli olan.
    DEMİRER: (Tür.) Er. - Demir gibi güçlü kimse.
    DEMİRHAN: (Tür.) Er. - Güçlü hükümdar.
    DEMİRKAN: (Tür.) Er. - Güçlü soydan gelen.
    DEMİRMAN: (Tür.) Er. - Demir gibi güçlü sağlam kimse.
    DEMİRÖZ: (Tür.) Er. - Özü demir gibi güçlü olan.
    DEMİRŞAH: - (bkz. Demirhan).
    DEMİRTEKİN: - (bkz. Demirhan).
    DEMİRTUĞ: - (bkz. Demirtekin).
    DEMREN: (Tür.) Er. - Okun ucuna geçirilen demir ya da kemik parçası.
    DENGİZ: (Tür.) Er. - (bkz. Deniz).
    DENGİZER: (Tür.) Er. - Denizci.
    DENİZ: (Tür.) Ka. 1. Büyük su kütlesi. 2. Büyük su kütlesindeki dalgalanma.
    DENİZALP: (Tür.) Er. - Yiğit denizci.
    DENİZCAN: (Tür.) Er. - (bkz. Denizalp).
    DENİZER: (Tür.) Er. - Deniz adamı, denizci.
    DENİZHAN: (Tür.) Er. 1. Denizlerin hakimi, yöneticisi. 2. Eski Türklerde Deniz tanrısı. - İsim olarak kullanılmaz.
    DERBEND: (Ar.) Er. - Kapılar kapısı.
    DEREM: (Fars.). - Para, akçe. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DEREN: (Tür.) Ka. - Derleyen, toplayan, ekini biçip toplayan.
    DERİM: (Tür.). - Çadır. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DERKAVA: (Ar.) Er. - Afrika'nın kuzeybatısında, Fas-Cezayir'i içine alan müslüman tarikatların genel adı.
    DERKAVİ: (Ar.) Er. - Derkava'ya mensup. - (bkz. Derkava).
    DERMAN: (Fars.) Er. 1. İlaç. Çare. 2. Takat, kuvvet, güç.
    DERSU: (Tür.). - Hepsi, kamilen, baştan başa hep. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DERVİŞ: (Fars.) Er. 1. Allah için alçakgönüllülüğü ve fukaralığı kabul eden veya bir tarikata bağlı bulunan kimse. 2. Fakir ve muhtaç kimse. 3. Daha çok lakap olarak kullanılır.
    DERYA: (Fars.) Ka. - Deniz, büyük nehir.
    DERYAB: (Fars.). - Akıllı, anlayışlı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DERYACE: (Fars.) Ka. 1. Küçük deniz. 2. Göl.
    DERYADİL: (Fars.) Ka. - Gönlü geniş, herşeyi hoş gören.
    DERYANUR: (f.a.i.) Ka. - Nur denizi, deryası.
    DESEN: (Fran.) Ka. 1. Renksiz çizim. 2. Kumaş şekli.
    DESTAN: (Fars.) Ka. 1. Hikaye, kıssa. 2. Hile, mekr, tenvir. 3. Rüstem'in babasının lakabı.
    DESTE: (Fars.) Ka. 1. Demet, tutam, takım. 2. Kabza, tutacak yer. 3.On yapraklık altın varak defteri.
    DESTEGÜL: (Fars.) Ka. - Gül demeti, destesi.
    DEVA: (Ar.). - İlaç. Çare, tedbir. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DEVAN: (Fars.) Er. 1. Koşan, seğirten, hızlı yürüyen. 2. Koşmak. Süratle, hızla gitmek.
    DEVLEDDİN: (Ar.) Er. - Dinin mutluluğu, uğuru, büyüklüğü. - Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanı*lır.
    DEVLET: (Ar.). - Bir hükümet dairesinde teşkilatlandırılmış olan siyasi topluluk. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. Devlet Giray: Kırım hanı (1530-1577). Mübarek Giray'ın oğlu.
    DEVLETŞAH: (Fars.) Er. - XV. yy. yetişen en tanınmış İran edebiyatçısı.
    DEVRAN: (Ar.) Er. 1. Dünya, felek. 2. Zaman. 3. Talih, yazgı.
    DEVRİM: (Tür.) Er. 1. Hareket halinde bir şeyin bir eğri çizerek dönmesi, devretmesi. 2. Köklü değişiklik, inkılap. 3. Eski olduğu fark edileni yıkıp yerine yeni olduğu farz edileni koymak. 4. İhtilal.
    DİBA: (Fars.) Ka. 1. Alacalı ipek kumaş. 2. Atlas.
    DİBACE: (Fars.) Ka. 1. Kitabın başlangıç kısmı, önsöz. 2. Kitapların süslü sayfaları.
    DİCLE: (Tür.). - Yakındoğu'nun Türkiye'den doğan ve Mezopotamya'dan Basra Körfezine dökülen nehirlerden biri. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DİCLEHAN: (Tür.) Er. - Dicle'nin hükümdarı.
    DİDAR: (Fars.) Ka. 1. Yüz, çehre. 2. Görme, görüşme. 3. Görüş kuvveti. 4. Açık meydanda.
    DİDE: (Fars.) Ka. 1. Göz. 2. Gözcü. 3. Gözbebeği. 4. Gözucu.
    DİDEM: (Fars.) Ka. - Gözüm.
    DİHYE: (Ar.) Er. - Dihye b. Halife. Kelbi kavmine ait, Hz. Rasûlullah (s.a.s)'ın ticaret ortağı. Hoş tavırlı, kibar, zengin bir tacir. Cebrail (a.s.)'in bazen Dihyetü'l-Kelbi suretinde vahiy getirdiği rivayet olunur.
    DİKÇAM: (Tür.) Er. - Çam gibi uzun. Metanetli.
    DİKMEN: (Tür.) Er. 1. Koni biçiminde sivri tepe. 2. Dağların en yüksek yeri. 3. Yayla.
    DİLAN: (Fars.). - Gönüller, yürekler. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DİLARA: (Fars.) Ka. 1. Gönül alan, gönül kapan, gönül okşayan, gönlü dinlendiren. 2. Bugün elde örneği olmayan eski Türk mürekkep makamlarından biri.
    DİLAVER: (Fars.) Er. - Yiğit, yürekli.
    DİLAVİZ: (Fars.) Ka - Gönlün takıldığı, gönüle takılan.
    DİLAY: (Fars.) Ka. - Gönlü aydınlatan ay.
    DİLAZAD: (Fars.) Er. - Gönlü bir şeyle ilgili olmayan, gönlü rahat. Özgür.
    DİLBAZ: (Fars.) Ka. 1. Gönül eğlendiren. 2. Güzel söz söyleyen. 3. Yüze hoş görünen.
    DİLBER: (Fars.) Ka. - Gönül alıp götüren, güzel.
    DİLBERAN: (Fars.) Ka. - Dilberler, güzeller.
    DİLBESTE: (Fars.) Ka. - Gönül bağlamış, aşık.
    DİLDAR: (Fars.) Ka. 1. Birinin gönlünü almış, sevgili. 2. Abdülbaki Dede'nin terkib ettiği 7 makamdan biri.
    DİLDEREN: (Fars.) Ka. - Sevgi toplayan, gönül alan, beğenilen.
    DİLEFRUZ: (Fars.) Ka. - Gönül aydınlatan. - (bkz. Dilfüruz).
    DİLEK: (Tür.) Ka. 1. Dilenen şey, arzu, istek. 2. İsteme, arzu etme, dileme.
    DİLEM: (Fars.) Ka. - Gönül ilacı.
    DİLERCAN: (Fars.) Er. - Dilekte, istekte bulunan.
    DİLFERAH: (Fars.) Ka. - Gönlü ferah, sevinçli.
    DİLFEZA: (Fars.) Ka. - Gönlü genişleten, gönlü artıran.
    DİLFÜRUZ: (Fars.) Ka. - Gönüle ferahlık veren, sevindiren.
    DİLGE: (Tür.). - Güzel konuşan kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DİLHAN: (Fars.) Er. - Gönülden söyleyen, içten konuşan.
    DİLHUN: (Fars.) Er. - İçi kan ağlayan.
    DİLKESTE: (Fars.) Ka. - Gönül çekici.
    DİLMAN: - (bkz. Dilmen).
    DİLMEN: (Fars.) Ka. 1. Güzel. 2. Güzel dil bilen, konuşan, söz söyleyen.
    DİLNUR: (Fars.) Ka. - Gönlü nurlu.
    DİLRAH: (Fars.) Ka. - Gönül yolu.
    DİLRUBA: (Fars.) Ka. 1. Gönül kapan, gönül alan. 2. Tahminen 2 asırlık bir makam.
    DİLSAFA: (Fars.) Er. - Gönlü şen, rahat, dertsiz.
    DİLSAZ: (Fars.) Er. - Gönül yapan.
    DİLSUZ: (Fars.) Ka. - Gönül yakan, yürek yakıcı.
    DİLŞAD: (Fars.) Ka. - Gönlü hoş, sevilmiş.
    DİLŞAH: (Fars.) Er. - Gönül hükümdarı, şahı.
    DİLŞÜKUFE: (Fars.) Ka. - Gönül çiçeği.
    DİNÇ: (Tür.) Er. - Gücü kuvveti yerinde ve sağlıklı.
    DİNÇAY: (Tür.) Er. - Kuvvetli ay.
    DİNÇER: (Tür.) Er. - Kuvvetli kimse, genç, erkek, yiğit.
    DİNDAR: (f.a.i.) Er. - Allah'a inanmış, bağlanmış olan kimse.
    DİRAHŞAN: (Fars.) Ka. - Parlak, parlayan.
    DİRAYET: (Ar.). - Zeka, bilgi, kavrayış. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DİREM: (Fars.) Er. 1. Akça, para. 2. Gümüş para.
    DİRENÇ: (Tür.) Er. - Karşı koyan kuvvet, mukavemet.
    DİRİCAN: (Tür.) Er. - Güçlü, canlı kimse.
    DİRİĞ: (Fars.) Er. - Esirgeme, acıma.
    DİRSEHAN: (Tür.) - Dede Korkut hikayelerinde, çocuğu olmadığı için hor görülen sonra da Boğaç Han adında yiğit bir oğula sahip olan kahramanın adı.
    DİZDAR: (Fars.) Er. - Kale muhafızı.
    DOĞA: (Tür.) Er. - Tabiat karşılığı olarak kuraldışı uydurulmuş kelime.
    DOĞAN: (Tür.) Er. - Kartalgillerden, alıştırılarak kuş avında kullanılan, yırtıcı bir kuş.
    DOĞANALP: - (bkz. Doğan).
    DOĞANAY: (Tür.) Er. - Ayın ilk günleri.
    DOĞANBEY: (Tür.) Er. - Doğan gibi atik ve cesur bey. Doğan bey: Niğbolu kalesini haçlılara karşı koruyan Osmanlı beyi Yıldırım Bayezid dönemi.
    DOĞANBİKE: - (bkz. Doğan).
    DOĞANER: (Tür.) Er. - Güçlü, kuvvetli, yiğit.
    DOĞANGÜN: (Tür.) Er. - Sabahın ilk ışıklan.
    DOĞANHAN: - (bkz. Doğanbey).
    DOĞANNUR: (Tür.) Ka. - Nurun doğması.
    DOĞANTEN: (Tür.) Er. - Şafak vakti.
    DOĞAY: (Tür.) Er. - Ayın doğması.
    DOĞU: (Tür.) Er. 1. Doğma bölgesi. 2. Güneşin doğduğu yön, şark.
    DOĞUHAN: (Tür.) Er. - Doğu ülkesinin hükümdarı, hakimi.
    DOĞUKAN: (Tür.) Er. - (bkz.. Doğuhan).
    DOLUNAY: (Tür.). - Tam yuvarlak halde görünen ay, bedir, bedr-i tam. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DORUK: (Tür.) Er. - Tepe, ağaç tepesindeki körpe filiz.
    DOYUM: (Tür.) Ka. - Ganimet almış.
    DÖNDÜ: (Tür.) Ka. 1. Henüz evlenmemiş kız. 2. Örfte devamlı erkek çocuğu olan ailenin son doğan çocuğu kız olursa döndü adını koyarlardı.
    DÖNE: (Tür.) Ka. - Karşı ziyarette bulunma. - (bkz. Döndü).
    DUCİHAN: (Fars.) Ka. - İki cihan, dünya ve ahirct.
    DUDU: (Fars.) Ka. 1. Hanım, küçük kardeş. 2. Papağan, tuti. Bir papağan cinsi. 3. Abla, yaşlı ermeni kadın.
    DUHA: (Ar.). 1. Kuşluk vakti. 2. Kur'an-ı Kerim'de 93. surenin ismi. -Kız ve erkek adı olarak kullanılır.
    DUHTER: (Fars.) Ka. - Kerime, kız.
    DUMRUL: (Tür.) Er. - Dede Korkut hikayelerinde geçen bir kahramanın adı.
    DURALİ: - (bkz. Dursunali).
    DURAK: (Tür.) Er. 1. Yolu taşıyan araçların düzenli olarak durdukları yer. 2. Durma, dinlenme. 3. Cümle sonuna konulan nokta.
    DURAN: (Tür.) Er. - Hareketsiz halde bulunan, sabit.
    DURANAY: (Tür.) Ka. - Ayın en uzun süre gökyüzünde kaldığı zaman.
    DURCAN: (Tür.) Er. - Canlı kal, ömrün uzun olsun.*
    DURDU: (Tür.) Ka. - (bkz. Dursaliha).*
    DURHAL: (Tür.) Er. - Hal üzere kal, olduğun gibi kal*
    DURKADIN: , Tür.) Ka. - (bkz. Dursaliha).*
    DURKAYA: (Tür.) Er. - Çocukları devamlı ölen ailelerin yeni doğan çocuklarına verdikleri isim.*
    DURMUŞ: (Tür.) Er. - (bkz. Dursun).*
    DURNA: (Tür.) Er. - Bir cins kuş. Turna.
    DURSALİHA: (t.a.i.) Ka. - Erkek çocuğu olmayan ailelerin en son doğan kız çocuklarına verdikleri ad.*
    DURSUN: (Tür.) Er. - Çocukları devamlı ölen ailelerin yeni doğan çocuklarına verdikleri ad. *
    DURSUNALİ: (t.a.i.) Er. - Kız çocuğu olmayan ailelerin en son doğan erkek çocuklarına verdikleri isim.*
    DURU: (Tür.) Ka. - Saf, berrak.
    DURUALP: (Tür.) Er. - Özü temiz yiğit.
    DURUCAN: (Tür.) Er. - (bkz. Durualp).
    DURUGÜL: (Tür.) Ka. - Temiz, saf gül.
    DURUHAN:. - (bkz. Durualp).
    DURUKAN: - (bkz. Durualp).
    DURUL: (Tür.) Er. 1. Berrak, saf duruma gel. 2. Dibe çöken şey, tortu.
    DURUSAN: (Tür.) Er. - Temiz olarak tanınmış kimse.
    DURUSOY: - (bkz. Durusan).
    DUYGU: (Tür.) Ka. 1. His. 2. Duyulan, işitilen, hissedilen şey.
    DUYSAL: (Tür.) Ka. - Duymakla, hissetmekle ilgili olan.
    DÜCANE: (Ar.) Er. - sahabe-i kiramdan önemli bir şahsiyetin adı.
    DÜDEN: (Tür.). 1. Yer altında akan suların kireçli tabakaları eriterek meydana getirdikleri tabii kuyu. 2. Bataklık, girdap. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DÜLFİN: (Ar.) Ka. - Arap astronomları tarafından Delphinus yıldız kümesine verilen isim.
    DÜNDAR: (Fars.) Er. 1. Eski Fars hükümdarı. 2. Arkayı gözeten, koruyan asker.
    DÜRDANE: (Fars.) Ka. 1. İnci tane*si. 2. Sevgili, kıymetli.
    DÜREFŞAN: (Fars.) Ka. 1. İnci serpen. 2. İnci gibi söz söyleyen ağız.
    DÜRİYYE: (Ar.) Ka. 1. İnci gibi parlayan, parlak. 2. Parıltılı yıldız.
    DÜRNUR: (Fars.) Ka. - İnci ışığı.
    DÜRRE: (Ar.) Ka. - İnci tanesi.
    DÜRÜST: (Fars.) Er. 1. Doğru, düzgün, sağlam. 2. Bütün, tam.
    DÜRVEŞ: (Fars.) Ka. - İnci gibi.
    DÜZEY: (Tür.). - Seviye karşılığı olarak uydurulmuş olmayan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DÜZGÜN: (Tür.). 1. Girintisi, çıkıntısı, pürüzü olmayan. 2. Düzeltilmiş, tesviye edilmiş. 3. İyi düzen verilmiş. 4. İntizamlı, nizamlı. 5. Yolunda, rayında. 6. Kadınların yüzlerine sürdükleri beyaz veya kırmızı boya. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.


    * Eski Türk adetlerinden olan bu tür temenni ifade eden isimler ve bu isimlerden bir şeyler beklemek islam'da kadere rıza anlayışına ters olduğu için yersiz ve mesnedsiz şeylerdir



  3. 06.Mayıs.2013, 14:51
    2
    Devamlı Üye



    DADAŞ: (Tür.) Er. 1. Erkek kardeş. 2. Delikanlı, babayiğit.
    DAFİ: (Ar.) Er. l. Defeden, gideren. 2. Savan, savuşturan, iten.
    DAĞAŞAN: (Tür.) Er. - Dağaşan.
    DAĞDELEN: (Tür.) Er. - (bkz. Dağaşan).
    DAĞHAN: (Tür.). - Eski Türklerde dağ tanrısı. - İsim olarak kullanılmaz.
    DAĞTEKİN: (Tür.) Er. - (bkz. Dağaşan).
    DAHHAK: (Ar.) Er. - Çok gülen, çok gülücü. - Daha çok lakab olarak kullanılır.
    DAHİ: (Ar.) Er. - Üstün zeka sahibi.
    DAHİYE: (Ar.) Ka. - (bkz. Dahi).
    DAİM: (Ar.) Er. - Devamlı sürekli, her zaman.
    DALAN: (Tür.) Er. 1. Biçim, şekil. 2. İnce, narin, zarif.
    DALAY: (Tür.) Ka. - Deniz.
    DALAYER: (Tür.) Er. - Deniz adamı.
    DALDAL: (Tür.) Er. - Kahraman, yiğit-
    DALGA: (Tür.). 1. Denizin yel esince oynayıp kabarması. 2. Denizde hareketli su kütlesi. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DALOKAY: (Tür.) Er. - Çok beğenilen.
    DALYA: (Tür.) Ka. - Yıldız çiçeği.
    DAMAN: (Fars.) Er. 1. Etek. 2. Bir dağ silsilesinin eteğinde uzanan bölge.
    DAMLA: (Tür.) Ka. 1. Bir sıvıdan ayrılarak düşen parça halinde, küçük miktar, katre. 2. Belli miktarlarda akıtılarak kullanılan ilaç.
    DANA: (Fars.) Er. 1. Bilen, bilici, bilgin.
    DANİŞ: (Fars.) Er. 1. Bilim, bilgi, ilim. Ehl-i daniş: Bilgi sahipleri. Daniş-Merd: Bilgili, Tanzimattan önce kadıların yanında stajer olarak çalışan kimse. - Danişmend: Sultan Melikşah'ın alimlerinden emir Danişmend'in kurmuş olduğu bir Türk devlet ve sülalesi.
    DANİYAL: (İbr.) Er. - Ben-i İsrail peygamberlerinden biri. "Tanrı benim yargıcımdır" anlamına gelir. İki tane Daniyal vardır: a) Babillilcre esir olmuş genç Daniyal, b) Hz. Nuh ile Hz. İbrahim arasında geçen zamanda yaşayan Daniyal.
    DARCAN: (Tür.) Er. 1. Aceleci, sıkıntılı. 2. Serçe.
    DAREKUTNİ: (Ar.) Er. - Ebu'l-Hasen Ali b. Ömer. Tanınmış muhaddislerdendir (917-995) yıllan arasında yaşamış 80 yaşında Bağdat'ta vefat etmiştir. Hadis sahasında kıymetli eserleri vardır.
    DARGA: (Tür.) Er. - Başkan, lider.
    DARİMÎ: (Ar.) Er. - Ebu Muhammed b. Abdurrahman. Hadis bilgini. Müslim ve Ebu İsa hadislerini Darimi'den aldıklarını söylerler. En meşhur eseri Camiu's-Sahih'dir.
    DAVUD: (İbr.) Er. Kendisine kitap olarak Zebur'un gönderildiği büyük peygamberlerden biri. Kur'an-ı Kerim'de 16 yerde ismi geçer. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.
    DEDE: (Tür.). 1. Ana ve babanın babası. 2. Ced, ata. 3. Çok yaşlı kimse. 4. Mevlevilikte çile doldurmuş, dervişlik gayesine erişmiş ve dergahta hücre sahibi olmuş kimse. 5. Bektaşilerde şeyh, baba. - Örfte isim olarak kullanılırken, daha çok lakap olarak kullanılır.
    DEFİNE: (Ar.) Ka. 1. Yere gömülmüş, kıymetli eşya. 2. Kıymet ve değeri olan kimse veya mal.
    DEFNE: (Yun.) Ka. - Akdeniz ikliminde yetişen, yapraklan sert ve üst yüzleri parlak açık sarı çiçek ve güzel kokan defnegillerden bir ağaç.
    DEĞER: (Tür.). 1. Bir şeyin tam karşılığı, kıymet, baha. 2. Layık. 3. Bir şeyin sahip olduğu yüksek vasıf. 4. Ehliyet, kabiliyet. 5. Kadir, itibar. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DEHNA: (Ar.). - Kızıl. Kumun rengi dolayısıyla Arabistan'da ıssız iller adıyla anılan bir çölün adı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DEHRİ: (Ar.). - Dünyanın sonsuzluğuna inanıp öteki dünyayı inkar eden, ruhun da cesetle birlikte öldüğüne inanan. Materyalist. İsim olarak kullanılmaz.
    DELAL: (Ar.). - İnsana hoş, sevimli görünen hal, naz, işve. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DELFİN: (Yun.). - Yunus balığı. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DELİSTAN: (Tür.) Ka. - İlkbaharda birdenbire kabarmış bahçe. Gelişmiş, içinde her türden bitki bulunan, karışık bahçe.
    DEMET: (Tür.) Ka. 1. Bağlanarak, oluşturulan deste. 2. Biçilip bağlanmış ekin. 3. Bir kaynaktan çıkan ışıkların meydana getirdiği ışık destesi, hazne.
    DEMİR: (Tür.) Er. - Dayanıklı ve kullanış sahası geniş, mavimsi esmer renkli bir maden.
    DEMİRAĞ: (Tür.) Er. – Demirden ağ.
    DEMİRALP: (Tür.) Er. - Demir gibi sağlam ve yiğit.
    DEMİRAY: (Tür.) Er. - Demir gibi.
    DEMİRCAN: - (bkz. Demirağ).
    DEMİRDELEN: - (bkz. Demirağ).
    DEMİREL: (Tür.) Er. - Demir gibi güçlü eli olan.
    DEMİRER: (Tür.) Er. - Demir gibi güçlü kimse.
    DEMİRHAN: (Tür.) Er. - Güçlü hükümdar.
    DEMİRKAN: (Tür.) Er. - Güçlü soydan gelen.
    DEMİRMAN: (Tür.) Er. - Demir gibi güçlü sağlam kimse.
    DEMİRÖZ: (Tür.) Er. - Özü demir gibi güçlü olan.
    DEMİRŞAH: - (bkz. Demirhan).
    DEMİRTEKİN: - (bkz. Demirhan).
    DEMİRTUĞ: - (bkz. Demirtekin).
    DEMREN: (Tür.) Er. - Okun ucuna geçirilen demir ya da kemik parçası.
    DENGİZ: (Tür.) Er. - (bkz. Deniz).
    DENGİZER: (Tür.) Er. - Denizci.
    DENİZ: (Tür.) Ka. 1. Büyük su kütlesi. 2. Büyük su kütlesindeki dalgalanma.
    DENİZALP: (Tür.) Er. - Yiğit denizci.
    DENİZCAN: (Tür.) Er. - (bkz. Denizalp).
    DENİZER: (Tür.) Er. - Deniz adamı, denizci.
    DENİZHAN: (Tür.) Er. 1. Denizlerin hakimi, yöneticisi. 2. Eski Türklerde Deniz tanrısı. - İsim olarak kullanılmaz.
    DERBEND: (Ar.) Er. - Kapılar kapısı.
    DEREM: (Fars.). - Para, akçe. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DEREN: (Tür.) Ka. - Derleyen, toplayan, ekini biçip toplayan.
    DERİM: (Tür.). - Çadır. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DERKAVA: (Ar.) Er. - Afrika'nın kuzeybatısında, Fas-Cezayir'i içine alan müslüman tarikatların genel adı.
    DERKAVİ: (Ar.) Er. - Derkava'ya mensup. - (bkz. Derkava).
    DERMAN: (Fars.) Er. 1. İlaç. Çare. 2. Takat, kuvvet, güç.
    DERSU: (Tür.). - Hepsi, kamilen, baştan başa hep. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DERVİŞ: (Fars.) Er. 1. Allah için alçakgönüllülüğü ve fukaralığı kabul eden veya bir tarikata bağlı bulunan kimse. 2. Fakir ve muhtaç kimse. 3. Daha çok lakap olarak kullanılır.
    DERYA: (Fars.) Ka. - Deniz, büyük nehir.
    DERYAB: (Fars.). - Akıllı, anlayışlı. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DERYACE: (Fars.) Ka. 1. Küçük deniz. 2. Göl.
    DERYADİL: (Fars.) Ka. - Gönlü geniş, herşeyi hoş gören.
    DERYANUR: (f.a.i.) Ka. - Nur denizi, deryası.
    DESEN: (Fran.) Ka. 1. Renksiz çizim. 2. Kumaş şekli.
    DESTAN: (Fars.) Ka. 1. Hikaye, kıssa. 2. Hile, mekr, tenvir. 3. Rüstem'in babasının lakabı.
    DESTE: (Fars.) Ka. 1. Demet, tutam, takım. 2. Kabza, tutacak yer. 3.On yapraklık altın varak defteri.
    DESTEGÜL: (Fars.) Ka. - Gül demeti, destesi.
    DEVA: (Ar.). - İlaç. Çare, tedbir. – Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DEVAN: (Fars.) Er. 1. Koşan, seğirten, hızlı yürüyen. 2. Koşmak. Süratle, hızla gitmek.
    DEVLEDDİN: (Ar.) Er. - Dinin mutluluğu, uğuru, büyüklüğü. - Türk dil kuralı açısından "d/t" olarak kullanı*lır.
    DEVLET: (Ar.). - Bir hükümet dairesinde teşkilatlandırılmış olan siyasi topluluk. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır. Devlet Giray: Kırım hanı (1530-1577). Mübarek Giray'ın oğlu.
    DEVLETŞAH: (Fars.) Er. - XV. yy. yetişen en tanınmış İran edebiyatçısı.
    DEVRAN: (Ar.) Er. 1. Dünya, felek. 2. Zaman. 3. Talih, yazgı.
    DEVRİM: (Tür.) Er. 1. Hareket halinde bir şeyin bir eğri çizerek dönmesi, devretmesi. 2. Köklü değişiklik, inkılap. 3. Eski olduğu fark edileni yıkıp yerine yeni olduğu farz edileni koymak. 4. İhtilal.
    DİBA: (Fars.) Ka. 1. Alacalı ipek kumaş. 2. Atlas.
    DİBACE: (Fars.) Ka. 1. Kitabın başlangıç kısmı, önsöz. 2. Kitapların süslü sayfaları.
    DİCLE: (Tür.). - Yakındoğu'nun Türkiye'den doğan ve Mezopotamya'dan Basra Körfezine dökülen nehirlerden biri. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DİCLEHAN: (Tür.) Er. - Dicle'nin hükümdarı.
    DİDAR: (Fars.) Ka. 1. Yüz, çehre. 2. Görme, görüşme. 3. Görüş kuvveti. 4. Açık meydanda.
    DİDE: (Fars.) Ka. 1. Göz. 2. Gözcü. 3. Gözbebeği. 4. Gözucu.
    DİDEM: (Fars.) Ka. - Gözüm.
    DİHYE: (Ar.) Er. - Dihye b. Halife. Kelbi kavmine ait, Hz. Rasûlullah (s.a.s)'ın ticaret ortağı. Hoş tavırlı, kibar, zengin bir tacir. Cebrail (a.s.)'in bazen Dihyetü'l-Kelbi suretinde vahiy getirdiği rivayet olunur.
    DİKÇAM: (Tür.) Er. - Çam gibi uzun. Metanetli.
    DİKMEN: (Tür.) Er. 1. Koni biçiminde sivri tepe. 2. Dağların en yüksek yeri. 3. Yayla.
    DİLAN: (Fars.). - Gönüller, yürekler. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DİLARA: (Fars.) Ka. 1. Gönül alan, gönül kapan, gönül okşayan, gönlü dinlendiren. 2. Bugün elde örneği olmayan eski Türk mürekkep makamlarından biri.
    DİLAVER: (Fars.) Er. - Yiğit, yürekli.
    DİLAVİZ: (Fars.) Ka - Gönlün takıldığı, gönüle takılan.
    DİLAY: (Fars.) Ka. - Gönlü aydınlatan ay.
    DİLAZAD: (Fars.) Er. - Gönlü bir şeyle ilgili olmayan, gönlü rahat. Özgür.
    DİLBAZ: (Fars.) Ka. 1. Gönül eğlendiren. 2. Güzel söz söyleyen. 3. Yüze hoş görünen.
    DİLBER: (Fars.) Ka. - Gönül alıp götüren, güzel.
    DİLBERAN: (Fars.) Ka. - Dilberler, güzeller.
    DİLBESTE: (Fars.) Ka. - Gönül bağlamış, aşık.
    DİLDAR: (Fars.) Ka. 1. Birinin gönlünü almış, sevgili. 2. Abdülbaki Dede'nin terkib ettiği 7 makamdan biri.
    DİLDEREN: (Fars.) Ka. - Sevgi toplayan, gönül alan, beğenilen.
    DİLEFRUZ: (Fars.) Ka. - Gönül aydınlatan. - (bkz. Dilfüruz).
    DİLEK: (Tür.) Ka. 1. Dilenen şey, arzu, istek. 2. İsteme, arzu etme, dileme.
    DİLEM: (Fars.) Ka. - Gönül ilacı.
    DİLERCAN: (Fars.) Er. - Dilekte, istekte bulunan.
    DİLFERAH: (Fars.) Ka. - Gönlü ferah, sevinçli.
    DİLFEZA: (Fars.) Ka. - Gönlü genişleten, gönlü artıran.
    DİLFÜRUZ: (Fars.) Ka. - Gönüle ferahlık veren, sevindiren.
    DİLGE: (Tür.). - Güzel konuşan kimse. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DİLHAN: (Fars.) Er. - Gönülden söyleyen, içten konuşan.
    DİLHUN: (Fars.) Er. - İçi kan ağlayan.
    DİLKESTE: (Fars.) Ka. - Gönül çekici.
    DİLMAN: - (bkz. Dilmen).
    DİLMEN: (Fars.) Ka. 1. Güzel. 2. Güzel dil bilen, konuşan, söz söyleyen.
    DİLNUR: (Fars.) Ka. - Gönlü nurlu.
    DİLRAH: (Fars.) Ka. - Gönül yolu.
    DİLRUBA: (Fars.) Ka. 1. Gönül kapan, gönül alan. 2. Tahminen 2 asırlık bir makam.
    DİLSAFA: (Fars.) Er. - Gönlü şen, rahat, dertsiz.
    DİLSAZ: (Fars.) Er. - Gönül yapan.
    DİLSUZ: (Fars.) Ka. - Gönül yakan, yürek yakıcı.
    DİLŞAD: (Fars.) Ka. - Gönlü hoş, sevilmiş.
    DİLŞAH: (Fars.) Er. - Gönül hükümdarı, şahı.
    DİLŞÜKUFE: (Fars.) Ka. - Gönül çiçeği.
    DİNÇ: (Tür.) Er. - Gücü kuvveti yerinde ve sağlıklı.
    DİNÇAY: (Tür.) Er. - Kuvvetli ay.
    DİNÇER: (Tür.) Er. - Kuvvetli kimse, genç, erkek, yiğit.
    DİNDAR: (f.a.i.) Er. - Allah'a inanmış, bağlanmış olan kimse.
    DİRAHŞAN: (Fars.) Ka. - Parlak, parlayan.
    DİRAYET: (Ar.). - Zeka, bilgi, kavrayış. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DİREM: (Fars.) Er. 1. Akça, para. 2. Gümüş para.
    DİRENÇ: (Tür.) Er. - Karşı koyan kuvvet, mukavemet.
    DİRİCAN: (Tür.) Er. - Güçlü, canlı kimse.
    DİRİĞ: (Fars.) Er. - Esirgeme, acıma.
    DİRSEHAN: (Tür.) - Dede Korkut hikayelerinde, çocuğu olmadığı için hor görülen sonra da Boğaç Han adında yiğit bir oğula sahip olan kahramanın adı.
    DİZDAR: (Fars.) Er. - Kale muhafızı.
    DOĞA: (Tür.) Er. - Tabiat karşılığı olarak kuraldışı uydurulmuş kelime.
    DOĞAN: (Tür.) Er. - Kartalgillerden, alıştırılarak kuş avında kullanılan, yırtıcı bir kuş.
    DOĞANALP: - (bkz. Doğan).
    DOĞANAY: (Tür.) Er. - Ayın ilk günleri.
    DOĞANBEY: (Tür.) Er. - Doğan gibi atik ve cesur bey. Doğan bey: Niğbolu kalesini haçlılara karşı koruyan Osmanlı beyi Yıldırım Bayezid dönemi.
    DOĞANBİKE: - (bkz. Doğan).
    DOĞANER: (Tür.) Er. - Güçlü, kuvvetli, yiğit.
    DOĞANGÜN: (Tür.) Er. - Sabahın ilk ışıklan.
    DOĞANHAN: - (bkz. Doğanbey).
    DOĞANNUR: (Tür.) Ka. - Nurun doğması.
    DOĞANTEN: (Tür.) Er. - Şafak vakti.
    DOĞAY: (Tür.) Er. - Ayın doğması.
    DOĞU: (Tür.) Er. 1. Doğma bölgesi. 2. Güneşin doğduğu yön, şark.
    DOĞUHAN: (Tür.) Er. - Doğu ülkesinin hükümdarı, hakimi.
    DOĞUKAN: (Tür.) Er. - (bkz.. Doğuhan).
    DOLUNAY: (Tür.). - Tam yuvarlak halde görünen ay, bedir, bedr-i tam. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DORUK: (Tür.) Er. - Tepe, ağaç tepesindeki körpe filiz.
    DOYUM: (Tür.) Ka. - Ganimet almış.
    DÖNDÜ: (Tür.) Ka. 1. Henüz evlenmemiş kız. 2. Örfte devamlı erkek çocuğu olan ailenin son doğan çocuğu kız olursa döndü adını koyarlardı.
    DÖNE: (Tür.) Ka. - Karşı ziyarette bulunma. - (bkz. Döndü).
    DUCİHAN: (Fars.) Ka. - İki cihan, dünya ve ahirct.
    DUDU: (Fars.) Ka. 1. Hanım, küçük kardeş. 2. Papağan, tuti. Bir papağan cinsi. 3. Abla, yaşlı ermeni kadın.
    DUHA: (Ar.). 1. Kuşluk vakti. 2. Kur'an-ı Kerim'de 93. surenin ismi. -Kız ve erkek adı olarak kullanılır.
    DUHTER: (Fars.) Ka. - Kerime, kız.
    DUMRUL: (Tür.) Er. - Dede Korkut hikayelerinde geçen bir kahramanın adı.
    DURALİ: - (bkz. Dursunali).
    DURAK: (Tür.) Er. 1. Yolu taşıyan araçların düzenli olarak durdukları yer. 2. Durma, dinlenme. 3. Cümle sonuna konulan nokta.
    DURAN: (Tür.) Er. - Hareketsiz halde bulunan, sabit.
    DURANAY: (Tür.) Ka. - Ayın en uzun süre gökyüzünde kaldığı zaman.
    DURCAN: (Tür.) Er. - Canlı kal, ömrün uzun olsun.*
    DURDU: (Tür.) Ka. - (bkz. Dursaliha).*
    DURHAL: (Tür.) Er. - Hal üzere kal, olduğun gibi kal*
    DURKADIN: , Tür.) Ka. - (bkz. Dursaliha).*
    DURKAYA: (Tür.) Er. - Çocukları devamlı ölen ailelerin yeni doğan çocuklarına verdikleri isim.*
    DURMUŞ: (Tür.) Er. - (bkz. Dursun).*
    DURNA: (Tür.) Er. - Bir cins kuş. Turna.
    DURSALİHA: (t.a.i.) Ka. - Erkek çocuğu olmayan ailelerin en son doğan kız çocuklarına verdikleri ad.*
    DURSUN: (Tür.) Er. - Çocukları devamlı ölen ailelerin yeni doğan çocuklarına verdikleri ad. *
    DURSUNALİ: (t.a.i.) Er. - Kız çocuğu olmayan ailelerin en son doğan erkek çocuklarına verdikleri isim.*
    DURU: (Tür.) Ka. - Saf, berrak.
    DURUALP: (Tür.) Er. - Özü temiz yiğit.
    DURUCAN: (Tür.) Er. - (bkz. Durualp).
    DURUGÜL: (Tür.) Ka. - Temiz, saf gül.
    DURUHAN:. - (bkz. Durualp).
    DURUKAN: - (bkz. Durualp).
    DURUL: (Tür.) Er. 1. Berrak, saf duruma gel. 2. Dibe çöken şey, tortu.
    DURUSAN: (Tür.) Er. - Temiz olarak tanınmış kimse.
    DURUSOY: - (bkz. Durusan).
    DUYGU: (Tür.) Ka. 1. His. 2. Duyulan, işitilen, hissedilen şey.
    DUYSAL: (Tür.) Ka. - Duymakla, hissetmekle ilgili olan.
    DÜCANE: (Ar.) Er. - sahabe-i kiramdan önemli bir şahsiyetin adı.
    DÜDEN: (Tür.). 1. Yer altında akan suların kireçli tabakaları eriterek meydana getirdikleri tabii kuyu. 2. Bataklık, girdap. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DÜLFİN: (Ar.) Ka. - Arap astronomları tarafından Delphinus yıldız kümesine verilen isim.
    DÜNDAR: (Fars.) Er. 1. Eski Fars hükümdarı. 2. Arkayı gözeten, koruyan asker.
    DÜRDANE: (Fars.) Ka. 1. İnci tane*si. 2. Sevgili, kıymetli.
    DÜREFŞAN: (Fars.) Ka. 1. İnci serpen. 2. İnci gibi söz söyleyen ağız.
    DÜRİYYE: (Ar.) Ka. 1. İnci gibi parlayan, parlak. 2. Parıltılı yıldız.
    DÜRNUR: (Fars.) Ka. - İnci ışığı.
    DÜRRE: (Ar.) Ka. - İnci tanesi.
    DÜRÜST: (Fars.) Er. 1. Doğru, düzgün, sağlam. 2. Bütün, tam.
    DÜRVEŞ: (Fars.) Ka. - İnci gibi.
    DÜZEY: (Tür.). - Seviye karşılığı olarak uydurulmuş olmayan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
    DÜZGÜN: (Tür.). 1. Girintisi, çıkıntısı, pürüzü olmayan. 2. Düzeltilmiş, tesviye edilmiş. 3. İyi düzen verilmiş. 4. İntizamlı, nizamlı. 5. Yolunda, rayında. 6. Kadınların yüzlerine sürdükleri beyaz veya kırmızı boya. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.


    * Eski Türk adetlerinden olan bu tür temenni ifade eden isimler ve bu isimlerden bir şeyler beklemek islam'da kadere rıza anlayışına ters olduğu için yersiz ve mesnedsiz şeylerdir






+ Yorum Gönder