Konusunu Oylayın.: Sahte Dünyanın Acılarından: Tutku ve Hırs

5 üzerinden 5.00 | Toplam : 2 kişi
Sahte Dünyanın Acılarından: Tutku ve Hırs
  1. 03.Ağustos.2012, 01:54
    1
    Misafir

    Sahte Dünyanın Acılarından: Tutku ve Hırs






    Sahte Dünyanın Acılarından: Tutku ve Hırs Mumsema Sahte Dünyanın Acılarından: Tutku ve Hırs


  2. 03.Ağustos.2012, 01:54
    1
    Kayıtsız Üye - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Kayıtsız Üye
    Misafir
  3. 13.Ağustos.2012, 19:10
    2
    İnanc
    Devamlı Üye

    Profili:
    Üyelik Tarihi: 04.Şubat.2012
    Üye No: 93990
    Mesaj Sayısı: 2,028
    Rep Derecesi:
    Tecrübe Puanı: 21
    Bulunduğu yer: Yalan Dünyada Bir Yer.

    Cevap: Sahte Dünyanın Acılarından: Tutku ve Hırs




    Nefse ve ona ‘bir düzen içinde biçim verene’, Sonra ona fücurunu (sınır tanımaz günah ve kötülüğünü) ve ondan sakınmayı ilham edene (andolsun). Onu arındırıp-temizleyen gerçekten felah bulmuştur. Ve onu (isyanla, günahla, bozulmalarla) örtüp-saran da elbette yıkıma uğramıştır. (Şems Suresi, 7-10)
    Allah (c.c.) Kuran’da insanların nefislerinde iki ayrı özellik bulunduğunu bildirmektedir. Bunlardan biri kötülüklerden sakındıran ve iyiliği emreden “vicdan”, diğeri ise kötülüğü emreden “fücur”dur. “Fücur” kelimesi; “günaha ve isyana girişmek, fasık olmak, yalan söylemek, baş kaldırmak, haktan yüz çevirmek, nizamı bozmak, ahlaki çöküntü ve takvanın zıddı” anlamlarına gelir. Yani fücur olarak isimlendirilen kavram, insan nefsinin olumsuz özelliklerinin tümünü kapsamaktadır.
    Allah (c.c.) Kur’an’da, nefse fücuru, aynı zamanda ondan sakınmayı, yani vicdanı ilham ettiğini bildirmektedir. Nefsin fücurunun Kuran’da dikkat çekilen önemli özelliklerinden ikisi“tutku” ve “hırs”tır. Ahireti düşünmeyip dünya hayatına yönelen kimse, dünya hayatına ve onda elde edeceği geçici nimetlere razı olur, sahip olduğu her şeye “hırs” ve “tutku”yla bağlanır.. Sanki ölüm ve ahiret çok uzakmış gibi yaşamaya başlar.
    Nitekim Kur’an ahlakından uzak bir yaşam süren toplumlarda, insanların bu tür bir hırsa sahip olmaları övülen hatta aranılan bir özelliktir. Bir kimse hayata ne kadar çok bağlıysa ve dünyadan menfaat elde edebilmek için ne kadar çok çaba harcıyorsa, aynı çarpık anlayışa sahip insanlar tarafından o kadar takdir görür. Oysa bu düşünce yanlıştır.
    Elbette insan güzel bir hayat yaşamak için çaba harcamalı ve her zaman, her işinde elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışmalıdır. Ama bu azim ve kararlılık,
    ‘Allah’ın beğendiği hayatı’yaşayabilmek için olmalıdır.

    Yoksa bazı insanların, sahip oldukları her şeyi kendilerine verenin Rabbimiz (c.c.) olduğunu unutarak dünya hırsına kapılmaları ve Kur’an ahlakından uzak yaşamaları büyük bir hatadır. Kur’an’ın ” Malı ‘bir yığma tutkusu ve hırsıyla’ seviyorsunuz.” (Fecr Suresi, 20) ayetiyle, inkar edenlerin dünya malına olan tutkulu sevgilerine dikkat çekilmiştir. Bir başka ayette ise “… Dünyanın metaı azdır, ahiret, ise muttakiler için daha hayırlıdır…” (Nisa Suresi, 77) sözleriyle Allah (c.c.), insanların tutkuyla bağlandıkları nimetlerin hepsinin “dünya hayatının metaı” olduğunu hatırlatmıştır.
    “Meta” kelimesinin sözlük anlamı “az ve değersiz, sonunda yok olucu şey, eşya’dır. Dolayısıyla insanların hırsla elde etmeye çalıştıkları dünya nimetleri ahirettekilerle kıyaslandığında değersiz ve sahtedir.
    Dünya Hayatının Hırslarına Kapılanlar Sürekli Sıkıntıdadırlar
    İnsanların yaşamları boyunca karşılaştıkları ve nefislerinin hoşuna giden hırsla bağlandıkları her şey ancak Allah’ın (c.c.) yaratmasıyla mevcut olan, geçici varlıklardır. Bunların gerçeği, çok daha güzeli ve sürekli olanları Allah (c.c.) Katında’dır.
    “Kadınlara, oğullara, kantar kantar yığılmış altın ve gümüşe, salma güzel atlara, hayvanlara ve ekinlere duyulan tutkulu şehvet insanlara ‘süslü ve çekici’ kılındı. Bunlar, dünya hayatının metaıdır. Asıl varılacak güzel yer Allah Katında olandır.” (Al-i İmran Suresi, 14)
    Kainattaki tüm varlıkların Allah’ın (c.c.) kontrolünde olduğunu, Allah’ın (c.c.) kendisi için daima en güzel ve en hayırlı olanı takdir edeceğini bilen kişiler, tevekküllü ve teslimiyetli bir tavır içerisinde olurlar.
    Allah’ın (c.c.) her şeyi belirli bir kader doğrultusunda hayır ve hikmet üzerine yarattığını bilir, her işlerinde bunun verdiği huzurla ve hiçbir zaman hırsa kapılmadan hareket ederler. Bir ayette Allah (c.c.) şu şekilde buyurmaktadır:
    “Olur ki hoşunuza gitmeyen bir şey, sizin için hayırlıdır ve olur ki, sevdiğiniz şey de sizin için bir şerdir. Allah (c.c.)bilir de siz bilmezsiniz.” (Bakara Suresi,216)
    İnsan her durumda Allah’ın (c.c.) kendisine verdiği nimetlere şükredici olmalı ve imtihanın bir gereği olarak nimetin kısıtlandığı dönemde dahi şükrünü azaltmamalıdır. Hiç bir zaman elinde olmayanları elde etmek için hırsa kapılmamalı, sahip olduklarına da bir tutku ile bağlanmayıp şükredici olmalı ve hayırlarda kullanmalıdır. Bu gerçekleri kavrayamayanlar ise, dünyanın geçici metalarına aldanarak kendilerine zulmederler. Olayların Allah’tan (c.c.) bağımsız olarak gerçekleştiği yanılgısına kapıldıkları için bunlara müdahale edebilmenin yollarını ararlar.
    Ellerinden çıkanları yeniden elde edebilmek için her seferinde yeniden büyük bir hırsla mücadeleye girişirler. Bu kişilerin istedikleri şeylere ulaşamamaları kendileri için içinden çıkılmaz bir üzüntü ve huzursuzluk kaynağıdır. Bundan dolayı sürekli stres içindedirler; bedensel ve ruhsal olarak zarar görürler. İçlerindeki bu sıkıntılardan kurtulabilmek için sonuçsuz çabalara girerler. Oysa bu yaptıklarının kalplerine gerçek huzur ve mutluluğu vermesi hiçbir şekilde mümkün değildir. Çünkü Allah’ın (c.c.) bir ayette ” Bunlar, iman edenler ve kalpleri Allah’ın zikriyle mutmain olanlardır. Haberiniz olsun; kalpler yalnızca Allah’ın zikriyle mutmain olur.” (Ra’d Suresi, 2 sözleriyle bildirdiği gibi, insan ancak Allah’a (c.c.) yönelmekle, Rabbimiz’e (c.c.) teslim olup O’nun (c.c.) istediği ahlakı yaşamakla huzur bulabilir.
    Allah (c.c.), insanlara dünya hayatının sıkıntılarından kurtulmanın ve gerçek mutluluğu yaşamanın yolunu gösterdiği halde, bile bile bundan yüz çevirenler yalnızca “kendi kendilerine zulmetmiş” olurlar. Allah (c.c.) bu insanların durumunu bir ayette şöyle bildirir:
    “Şüphesiz Allah (c.c.), insanlara hiçbir şeyle zulmetmez. Ancak insanlar, kendi nefislerine zulmediyorlar.” (Yunus Suresi, 44)
    Ancak insan bilerek veya bilmeyerek böyle bir hayatı benimsemiş hayatını boş bir çaba içinde geçirmiş olabilir. Bu içinden çıkılamaz, geri dönülmez bir durum değildir.
    Önemli olan, her an gelmesi muhtemel olan ölümle karşılaşmadan önce yanlış yolda olduğunu kavraması, tevbe etmesi ve Rabbimiz’in (c.c.) bildirdiği güzel ahlakı yaşamaya çalışmasıdır. Unutulmamalıdır ki, Allah (c.c.) tevbeleri kabul eden ve esirgeyendir:
    “Ancak kim işlediği zulümden sonra tevbe eder ve (davranışlarını) düzeltirse, şüphesiz Allah (c.c.) onun tevbesini kabul eder. Muhakkak Allah (c.c.), bağışlayandır, esirgeyendir.” (Maide Suresi, 39)
    Selam ve duâ ile….



  4. 13.Ağustos.2012, 19:10
    2
    Devamlı Üye



    Nefse ve ona ‘bir düzen içinde biçim verene’, Sonra ona fücurunu (sınır tanımaz günah ve kötülüğünü) ve ondan sakınmayı ilham edene (andolsun). Onu arındırıp-temizleyen gerçekten felah bulmuştur. Ve onu (isyanla, günahla, bozulmalarla) örtüp-saran da elbette yıkıma uğramıştır. (Şems Suresi, 7-10)
    Allah (c.c.) Kuran’da insanların nefislerinde iki ayrı özellik bulunduğunu bildirmektedir. Bunlardan biri kötülüklerden sakındıran ve iyiliği emreden “vicdan”, diğeri ise kötülüğü emreden “fücur”dur. “Fücur” kelimesi; “günaha ve isyana girişmek, fasık olmak, yalan söylemek, baş kaldırmak, haktan yüz çevirmek, nizamı bozmak, ahlaki çöküntü ve takvanın zıddı” anlamlarına gelir. Yani fücur olarak isimlendirilen kavram, insan nefsinin olumsuz özelliklerinin tümünü kapsamaktadır.
    Allah (c.c.) Kur’an’da, nefse fücuru, aynı zamanda ondan sakınmayı, yani vicdanı ilham ettiğini bildirmektedir. Nefsin fücurunun Kuran’da dikkat çekilen önemli özelliklerinden ikisi“tutku” ve “hırs”tır. Ahireti düşünmeyip dünya hayatına yönelen kimse, dünya hayatına ve onda elde edeceği geçici nimetlere razı olur, sahip olduğu her şeye “hırs” ve “tutku”yla bağlanır.. Sanki ölüm ve ahiret çok uzakmış gibi yaşamaya başlar.
    Nitekim Kur’an ahlakından uzak bir yaşam süren toplumlarda, insanların bu tür bir hırsa sahip olmaları övülen hatta aranılan bir özelliktir. Bir kimse hayata ne kadar çok bağlıysa ve dünyadan menfaat elde edebilmek için ne kadar çok çaba harcıyorsa, aynı çarpık anlayışa sahip insanlar tarafından o kadar takdir görür. Oysa bu düşünce yanlıştır.
    Elbette insan güzel bir hayat yaşamak için çaba harcamalı ve her zaman, her işinde elinden gelenin en iyisini yapmaya çalışmalıdır. Ama bu azim ve kararlılık,
    ‘Allah’ın beğendiği hayatı’yaşayabilmek için olmalıdır.

    Yoksa bazı insanların, sahip oldukları her şeyi kendilerine verenin Rabbimiz (c.c.) olduğunu unutarak dünya hırsına kapılmaları ve Kur’an ahlakından uzak yaşamaları büyük bir hatadır. Kur’an’ın ” Malı ‘bir yığma tutkusu ve hırsıyla’ seviyorsunuz.” (Fecr Suresi, 20) ayetiyle, inkar edenlerin dünya malına olan tutkulu sevgilerine dikkat çekilmiştir. Bir başka ayette ise “… Dünyanın metaı azdır, ahiret, ise muttakiler için daha hayırlıdır…” (Nisa Suresi, 77) sözleriyle Allah (c.c.), insanların tutkuyla bağlandıkları nimetlerin hepsinin “dünya hayatının metaı” olduğunu hatırlatmıştır.
    “Meta” kelimesinin sözlük anlamı “az ve değersiz, sonunda yok olucu şey, eşya’dır. Dolayısıyla insanların hırsla elde etmeye çalıştıkları dünya nimetleri ahirettekilerle kıyaslandığında değersiz ve sahtedir.
    Dünya Hayatının Hırslarına Kapılanlar Sürekli Sıkıntıdadırlar
    İnsanların yaşamları boyunca karşılaştıkları ve nefislerinin hoşuna giden hırsla bağlandıkları her şey ancak Allah’ın (c.c.) yaratmasıyla mevcut olan, geçici varlıklardır. Bunların gerçeği, çok daha güzeli ve sürekli olanları Allah (c.c.) Katında’dır.
    “Kadınlara, oğullara, kantar kantar yığılmış altın ve gümüşe, salma güzel atlara, hayvanlara ve ekinlere duyulan tutkulu şehvet insanlara ‘süslü ve çekici’ kılındı. Bunlar, dünya hayatının metaıdır. Asıl varılacak güzel yer Allah Katında olandır.” (Al-i İmran Suresi, 14)
    Kainattaki tüm varlıkların Allah’ın (c.c.) kontrolünde olduğunu, Allah’ın (c.c.) kendisi için daima en güzel ve en hayırlı olanı takdir edeceğini bilen kişiler, tevekküllü ve teslimiyetli bir tavır içerisinde olurlar.
    Allah’ın (c.c.) her şeyi belirli bir kader doğrultusunda hayır ve hikmet üzerine yarattığını bilir, her işlerinde bunun verdiği huzurla ve hiçbir zaman hırsa kapılmadan hareket ederler. Bir ayette Allah (c.c.) şu şekilde buyurmaktadır:
    “Olur ki hoşunuza gitmeyen bir şey, sizin için hayırlıdır ve olur ki, sevdiğiniz şey de sizin için bir şerdir. Allah (c.c.)bilir de siz bilmezsiniz.” (Bakara Suresi,216)
    İnsan her durumda Allah’ın (c.c.) kendisine verdiği nimetlere şükredici olmalı ve imtihanın bir gereği olarak nimetin kısıtlandığı dönemde dahi şükrünü azaltmamalıdır. Hiç bir zaman elinde olmayanları elde etmek için hırsa kapılmamalı, sahip olduklarına da bir tutku ile bağlanmayıp şükredici olmalı ve hayırlarda kullanmalıdır. Bu gerçekleri kavrayamayanlar ise, dünyanın geçici metalarına aldanarak kendilerine zulmederler. Olayların Allah’tan (c.c.) bağımsız olarak gerçekleştiği yanılgısına kapıldıkları için bunlara müdahale edebilmenin yollarını ararlar.
    Ellerinden çıkanları yeniden elde edebilmek için her seferinde yeniden büyük bir hırsla mücadeleye girişirler. Bu kişilerin istedikleri şeylere ulaşamamaları kendileri için içinden çıkılmaz bir üzüntü ve huzursuzluk kaynağıdır. Bundan dolayı sürekli stres içindedirler; bedensel ve ruhsal olarak zarar görürler. İçlerindeki bu sıkıntılardan kurtulabilmek için sonuçsuz çabalara girerler. Oysa bu yaptıklarının kalplerine gerçek huzur ve mutluluğu vermesi hiçbir şekilde mümkün değildir. Çünkü Allah’ın (c.c.) bir ayette ” Bunlar, iman edenler ve kalpleri Allah’ın zikriyle mutmain olanlardır. Haberiniz olsun; kalpler yalnızca Allah’ın zikriyle mutmain olur.” (Ra’d Suresi, 2 sözleriyle bildirdiği gibi, insan ancak Allah’a (c.c.) yönelmekle, Rabbimiz’e (c.c.) teslim olup O’nun (c.c.) istediği ahlakı yaşamakla huzur bulabilir.
    Allah (c.c.), insanlara dünya hayatının sıkıntılarından kurtulmanın ve gerçek mutluluğu yaşamanın yolunu gösterdiği halde, bile bile bundan yüz çevirenler yalnızca “kendi kendilerine zulmetmiş” olurlar. Allah (c.c.) bu insanların durumunu bir ayette şöyle bildirir:
    “Şüphesiz Allah (c.c.), insanlara hiçbir şeyle zulmetmez. Ancak insanlar, kendi nefislerine zulmediyorlar.” (Yunus Suresi, 44)
    Ancak insan bilerek veya bilmeyerek böyle bir hayatı benimsemiş hayatını boş bir çaba içinde geçirmiş olabilir. Bu içinden çıkılamaz, geri dönülmez bir durum değildir.
    Önemli olan, her an gelmesi muhtemel olan ölümle karşılaşmadan önce yanlış yolda olduğunu kavraması, tevbe etmesi ve Rabbimiz’in (c.c.) bildirdiği güzel ahlakı yaşamaya çalışmasıdır. Unutulmamalıdır ki, Allah (c.c.) tevbeleri kabul eden ve esirgeyendir:
    “Ancak kim işlediği zulümden sonra tevbe eder ve (davranışlarını) düzeltirse, şüphesiz Allah (c.c.) onun tevbesini kabul eder. Muhakkak Allah (c.c.), bağışlayandır, esirgeyendir.” (Maide Suresi, 39)
    Selam ve duâ ile….






+ Yorum Gönder