Konusunu Oylayın.: Mezheb'e göre abdest

5 üzerinden 5.00 | Toplam : 2 kişi
Mezheb'e göre abdest
  1. 19.Ağustos.2011, 23:59
    1
    Misafir

    Mezheb'e göre abdest






    Mezheb'e göre abdest Mumsema selamün aleyküm kardeşlerim bi sorum olacak cevaplarsanız sevinirim kur an-ı kerim'de açık bir şekilde emredildiği halde neden abdest alırken mezhebe göre abdest almaya çalışıyoruz. bu sadece küçük bir örnek. bildiğiniz gibi buna benzer bir çok farklılık var yolumuz bir ve bu yoldan gitmemiz gerekmezmi? neden birimizin abdesti biyerimiz kanadığında etrafına bulaşınca bozuluyorda diğerimizin daha fazla kanayınca bozuluyor varış yerine gitmek için birebir aynı ibadetleri yapmamız gerekmez.ama bütün ayetlerde farklı yol olamayacağı kanaatindeyim. örnek vermek gerekirse dualarımız farklı olsada aynı yere vara biliriz (İNŞAALLAH) fakat Allahın emrine gelince işte burada aynen emre göre hareket etmek zorundayız. vs neden dinimizi bukadar zorlaştırıyoruz. eğer abdest biryerimiz kanayınca bozuluyorsa bu bütün müslümanlar için geçerlidir. kanın miktarı varsada yoksada vs mezhebe göre dinimi yaşamak çok zor çünkü hangisi doğru aklım hep orada kalacak dolayısı ile mealler'e elimizden geldiği kadar özen gösterirsek yani kur an-ı kerimde parantez açtığımız yorumlara nekadar özen gösterirsek okadar dinimizi kafamız karışmadan yaşarız işte ozaman kur an-ı kerim bize yeter atadan kalma yorumlara ihtiyaç duymadan.şimdiden ilginize teşekkür ederim hayırlı çalışmalar. yinede herşeyin en iyisini ALLAH cc bilir. NOT: SADECE VE SADECE ALLAH'IN KİTABI DEĞİŞTİRİLEMEZ


  2. 19.Ağustos.2011, 23:59
    1
    Kayıtsız Üye - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Kayıtsız Üye
    Misafir



    selamün aleyküm kardeşlerim bi sorum olacak cevaplarsanız sevinirim kur an-ı kerim'de açık bir şekilde emredildiği halde neden abdest alırken mezhebe göre abdest almaya çalışıyoruz. bu sadece küçük bir örnek. bildiğiniz gibi buna benzer bir çok farklılık var yolumuz bir ve bu yoldan gitmemiz gerekmezmi? neden birimizin abdesti biyerimiz kanadığında etrafına bulaşınca bozuluyorda diğerimizin daha fazla kanayınca bozuluyor varış yerine gitmek için birebir aynı ibadetleri yapmamız gerekmez.ama bütün ayetlerde farklı yol olamayacağı kanaatindeyim. örnek vermek gerekirse dualarımız farklı olsada aynı yere vara biliriz (İNŞAALLAH) fakat Allahın emrine gelince işte burada aynen emre göre hareket etmek zorundayız. vs neden dinimizi bukadar zorlaştırıyoruz. eğer abdest biryerimiz kanayınca bozuluyorsa bu bütün müslümanlar için geçerlidir. kanın miktarı varsada yoksada vs mezhebe göre dinimi yaşamak çok zor çünkü hangisi doğru aklım hep orada kalacak dolayısı ile mealler'e elimizden geldiği kadar özen gösterirsek yani kur an-ı kerimde parantez açtığımız yorumlara nekadar özen gösterirsek okadar dinimizi kafamız karışmadan yaşarız işte ozaman kur an-ı kerim bize yeter atadan kalma yorumlara ihtiyaç duymadan.şimdiden ilginize teşekkür ederim hayırlı çalışmalar. yinede herşeyin en iyisini ALLAH cc bilir. NOT: SADECE VE SADECE ALLAH'IN KİTABI DEĞİŞTİRİLEMEZ


    Benzer Konular

    - Dört mezhebe göre abdest duaları

    - 4 mezhebe göre Abdest ve Gusül !

    - Mezheb nedir mezheb kelimesi ne anlama gelir mezhebimizi nasıl tespit ederiz ?

    - Mezheb Nedir? Mezheb Çeşitleri

    - İbadetler Paygamberimize göremi yoksa mezheb imamlarına göre mi yapacağız?

  3. 01.Eylül.2011, 12:19
    2
    Fetva Meclisi
    Moderatör

    Profili:
    Üyelik Tarihi: 23.Ocak.2007
    Üye No: 6
    Mesaj Sayısı: 9,482
    Rep Derecesi:
    Tecrübe Puanı: 102

    Cevap: mezheb'e göre abdest




    Alıntı
    selamün aleyküm kardeşlerim bi sorum olacak cevaplarsanız sevinirim kur an-ı kerim'de açık bir şekilde emredildiği halde neden abdest alırken mezhebe göre abdest almaya çalışıyoruz. bu sadece küçük bir örnek. bildiğiniz gibi buna benzer bir çok farklılık var yolumuz bir ve bu yoldan gitmemiz gerekmezmi? neden birimizin abdesti biyerimiz kanadığında etrafına bulaşınca bozuluyorda diğerimizin daha fazla kanayınca bozuluyor varış yerine gitmek için birebir aynı ibadetleri yapmamız gerekmez.ama bütün ayetlerde farklı yol olamayacağı kanaatindeyim. örnek vermek gerekirse dualarımız farklı olsada aynı yere vara biliriz (İNŞAALLAH) fakat Allahın emrine gelince işte burada aynen emre göre hareket etmek zorundayız. vs neden dinimizi bukadar zorlaştırıyoruz. eğer abdest biryerimiz kanayınca bozuluyorsa bu bütün müslümanlar için geçerlidir. kanın miktarı varsada yoksada vs mezhebe göre dinimi yaşamak çok zor çünkü hangisi doğru aklım hep orada kalacak dolayısı ile mealler'e elimizden geldiği kadar özen gösterirsek yani kur an-ı kerimde parantez açtığımız yorumlara nekadar özen gösterirsek okadar dinimizi kafamız karışmadan yaşarız işte ozaman kur an-ı kerim bize yeter atadan kalma yorumlara ihtiyaç duymadan.şimdiden ilginize teşekkür ederim hayırlı çalışmalar. yinede herşeyin en iyisini ALLAH cc bilir. NOT: SADECE VE SADECE ALLAH'IN KİTABI DEĞİŞTİRİLEMEZ
    Kardeş Öncelikle Mezhebin ne olduğunu öğren. Mezheb. Sözlükte "gidilecek yol, gidilecek yer, görüş, doktrin, akım, gitmek ve takip etmek" gibi anlamlara gelen mezhep, dinî bir kavram olarak, kendi içinde tutarlı bir metot ve düşünce sistemine sahip itikâdî ve amelî doktrin manasına gelir. Mezhep kurucusu imam veya müçtehit, hüküm çıkarmada kullanılan deliller ile aslî delillerden hüküm çıkarma metotlarını belirleyen kimselerdir. Bu usül farklılıkları ile bunlara dayalı olarak ortaya çıkan hükümlerdeki farklılıklar mezhepleri oluşturmuştur.
    İslâm literatüründe mezhepler itikadî mezhepler ve amelî (fıkhî) mezhepler olmak üzere ikiye ayrılır. Tarih sahnesine çıkışı bakımından itikâdî mezhepler daha önce olup, oluşmasının arkasında siyasî sebepler yatmaktadır. Hz. Osman'ın şehadetiyle başlayıp Hz. Ali'nin Cemel ve Sıffın savaşlarıyla devam eden siyasî olaylar sonucunda siyasî ağırlıklı olan Haricî ve Şiî mezhepleri ortaya çıkmıştır. Bir müddet sonra da; fikir yönünden Cebriyye ve Mutezile gibi akımlar doğmuştur. İtikâdî mezheplerin ihtilaf noktalarını; hilâfet, büyük günah, kader, Allah'ın sıfatları ru'yetullah, insanın fiilleri, husun-kubuh, şefaat, nübüvvet, rızık, ecel gibi konular oluşturmaktadır. İtikâdî mezhepler ehl-i sünnet mezhepleri ve ehl-i sünnet dışı olmak üzere ikiye ayrılır. Ehl-i sünnet mezhepleri; Maturîdiyye, Eş'ariyye ve Selefiyye'dir. Ehl-i sünnetin dışındaki itikâdî mezheplerden Hâriciyye, Mutezîle, Şîa, Mürcie, Müşebbihe, Cebriyye ise, bunların meşhurlarındandır.
    Fıkhî mezheplerin ortaya çıkışı ise, dinî sebeplere dayanmaktadır. Hz. Peygamber döneminde bir ihtilaf söz konusu değildi. Zira bir problem olduğunda Hz. Peygambere sorularak çözümleniyordu. Hz. Peygamberden sonra, sahabe ve tabiûn döneminden itibaren görüş ayrılığı başlamış, asr-ı saadetten uzaklaştıkça da bu ihtilaflar çoğalmıştır. Bu görüş ayrılıklarının sebepleri şöyle sıralanabilir; a) Kitap ve sünnette geçen bazı kelime ve cümlelerin farklı anlaşılması ve yorumlanması, b) sözün hakikat veya mecaz anlamlarına çekilebilmesi, c) hadislerin bilinmemesi, sıhhat derecesi ve ölçüsü konusundaki farklı telakkiler, d) içtihat usûl ve gücünün farklılığı, e) sosyal ve tabiî çevrenin tesiri.
    Bu sebeplerden kaynaklanan görüş ayrılıkları bulunmakla birlikte, müçtehit imamlar devrine kadar mezheplerden söz edilmemektedir. Her merkezde birçok âlim ve müçtehit bulunmakta, soruları cevaplandırmakta ve davaları halletmektedirler; fakat bunlara izafe edilen bir mezhep yoktur. Bu devirde, fıkhın ve fıkıh usulünün tedvin edilmesi, nazari konularda içtihat edilmeye başlanması, fıkıh mekteplerinin teşekkül ederek münazara ve münakaşaların başlaması gibi sebeplerle mezhepler oluşmuş, bir çok fıkhî mezhep ya da düşünce sistemi ortaya çıkmıştır. Bunlardan büyük bir bölümü, taraftar bulamadığı için zamanla yok olmuştur. Ancak dört büyük amelî mezheb hala devam etmektedir. Bunlar; Hanefî, Şafiî, Malikî ve Hanbelî mezhepleridir. Ehl-i sünnet akidesine mensup olanlar bu dört mezhebi benimsemişlerdir. Şiiler ise Caferîliği tercih etmişlerdir.
    Dördüncü asra kadar bir kimsenin, dinî-amelî hayatında bir mezhebe bağlanmasının gerekliliğini ortaya atan olmamıştır. Tatbikatta, müçtehit olmayanlar, herhangi bir müçtehitten meselesinin hükmünü sorar, aldığı fetvaya uyabilir; fakat artık bütün meselelerini aynı müçtehide sorma mecburiyetini hatırına bile getirmezdi. Âlimler de, mezhep hükümlerine, imamın görüşlerine göre değil, kitap ve sünnet delillerine göre hüküm verirlerdi.
    Mezheplerin teşekkülünden bir müddet sonra, içtihat terbiye ve kültürünün değişip zayıflaması, hazır hükümlerin çoğalması, siyasî baskı gibi çeşitli nedenlerle mezhep taassubu meydana gelmiştir. Bununla birlikte bir mezhebe bağlılığın lüzumu da gündeme gelmiştir. Sonra gelen âlimlerden mezhep mukallit ve mutaassıpları, her mükellefin dört mezhepten birine bağlanmasının vacip olduğunu ve mezhebini terk edene ta'zir tatbik edilmesi gerektiğini iddia etmişlerdir. Buna mukabil, diğer bazı usulcüler ise, bir mezhebe bağlanmanın gerekli olmadığını, belki caiz olabileceğini, gerektiğinde o mezhebi bırakıp başka bir mezhebe geçilebileceğini kabul etmişlerdir.
    Herhangi bir mezhebe bağımlı kalmanın gerekli olmadığını kabul edenler, bunun bir kolaylık, genişlik ve rahmet olduğunu ileri sürmüşler ve Hz. Peygambere atfedilen "Ümmetimin ihtilafı rahmettir." mealindeki hadisi delil olarak göstermişlerdir (Suyûtî, el-Câmi'u's-Sağîr, I/13; Aclûnî, Keşfu'l-Hafâ, I/64).
    Herhangi bir mezhebe bağlılığın gerekliliğini savunmak ne kadar hatalı ve yanlış ise, "içtihat edemeyen kişinin karşılaştığı bütün meselelerde belirli bir imamı taklit etmesi vacip değildir; dilediği müçtehidi taklit edebilir, zira ümmetin ihtilafı rahmettir." demek de o derece yanlıştır.
    Öncelikle ileri sürülen bu hadis sahih olmayıp, munkatı'dır. Ayrıca bu hadis, ittifakla ilgili pekçok âyet ve hadisle de çelişmektedir. Bu hadisin Hz. Peygamber'den varit olduğunu kabul etmiş olsak bile, bu anlamda söylenmediği, belki, değişik görüşlerin tartışılmasından, gerçeğin ortaya çıkacağına, fikir ve düşünce özgürlüğüne, farklı görüşlerin tartışıldığı bir ortamda düşünürlerin ufkunun daha geniş olacağına işaret ettiği söylenebilir. Doğru sadece bir tanedir. Bütün müçtehitler bu doğruya ulaşmak, onu bulmak için gayret sarf etmişlerdir. Eğer doğruya ulaşabilmişlerse iki sevap, hata etmişlerse bir sevap kazanmışlardır. Aynı şekilde, mukallitlerin de, doğruya ulaşmak için gayret sarf etmeleri gerekir. Dolayısıyla, delilsiz olarak, körü körüne taklit etmek yerine, delillerine bakılarak kanaat getirilmesi, yani ittiba edilmesi gerekir. "Pek çok müftü fetva verse de, kalbine danış." (Süyûtî, Câmi'u's-Sağîr, I/40) sözü buna işaret etmektedir. Vicdanen doğru olduğuna inanmadan bir fetvaya uymak caiz değildir. Sonuç olarak; herkesin, hükmü asıl kaynaklarından, Kur'ân ve sünnetten alması gerekir. Buna gücü yetmeyenler ise, bir imama veya müçtehide ittiba edebilir. İttiba ise körü körüne taklit anlamına gelmeyip, müçtehidin deliline bakarak tercihte bulunmak, onun görüşünü paylaşmak anlamını taşımaktadır. Bir mezhebe bağlılığın gerekliliğini savunmak kadar, "kişi muhayyerdir, dilediği müçtehidi taklit eder" demek de doğru değildir. Verilen fetvanın, kişinin vicdanını tatmin etmesi gerekir. (İ.P.)


  4. 01.Eylül.2011, 12:19
    2
    Moderatör



    Alıntı
    selamün aleyküm kardeşlerim bi sorum olacak cevaplarsanız sevinirim kur an-ı kerim'de açık bir şekilde emredildiği halde neden abdest alırken mezhebe göre abdest almaya çalışıyoruz. bu sadece küçük bir örnek. bildiğiniz gibi buna benzer bir çok farklılık var yolumuz bir ve bu yoldan gitmemiz gerekmezmi? neden birimizin abdesti biyerimiz kanadığında etrafına bulaşınca bozuluyorda diğerimizin daha fazla kanayınca bozuluyor varış yerine gitmek için birebir aynı ibadetleri yapmamız gerekmez.ama bütün ayetlerde farklı yol olamayacağı kanaatindeyim. örnek vermek gerekirse dualarımız farklı olsada aynı yere vara biliriz (İNŞAALLAH) fakat Allahın emrine gelince işte burada aynen emre göre hareket etmek zorundayız. vs neden dinimizi bukadar zorlaştırıyoruz. eğer abdest biryerimiz kanayınca bozuluyorsa bu bütün müslümanlar için geçerlidir. kanın miktarı varsada yoksada vs mezhebe göre dinimi yaşamak çok zor çünkü hangisi doğru aklım hep orada kalacak dolayısı ile mealler'e elimizden geldiği kadar özen gösterirsek yani kur an-ı kerimde parantez açtığımız yorumlara nekadar özen gösterirsek okadar dinimizi kafamız karışmadan yaşarız işte ozaman kur an-ı kerim bize yeter atadan kalma yorumlara ihtiyaç duymadan.şimdiden ilginize teşekkür ederim hayırlı çalışmalar. yinede herşeyin en iyisini ALLAH cc bilir. NOT: SADECE VE SADECE ALLAH'IN KİTABI DEĞİŞTİRİLEMEZ
    Kardeş Öncelikle Mezhebin ne olduğunu öğren. Mezheb. Sözlükte "gidilecek yol, gidilecek yer, görüş, doktrin, akım, gitmek ve takip etmek" gibi anlamlara gelen mezhep, dinî bir kavram olarak, kendi içinde tutarlı bir metot ve düşünce sistemine sahip itikâdî ve amelî doktrin manasına gelir. Mezhep kurucusu imam veya müçtehit, hüküm çıkarmada kullanılan deliller ile aslî delillerden hüküm çıkarma metotlarını belirleyen kimselerdir. Bu usül farklılıkları ile bunlara dayalı olarak ortaya çıkan hükümlerdeki farklılıklar mezhepleri oluşturmuştur.
    İslâm literatüründe mezhepler itikadî mezhepler ve amelî (fıkhî) mezhepler olmak üzere ikiye ayrılır. Tarih sahnesine çıkışı bakımından itikâdî mezhepler daha önce olup, oluşmasının arkasında siyasî sebepler yatmaktadır. Hz. Osman'ın şehadetiyle başlayıp Hz. Ali'nin Cemel ve Sıffın savaşlarıyla devam eden siyasî olaylar sonucunda siyasî ağırlıklı olan Haricî ve Şiî mezhepleri ortaya çıkmıştır. Bir müddet sonra da; fikir yönünden Cebriyye ve Mutezile gibi akımlar doğmuştur. İtikâdî mezheplerin ihtilaf noktalarını; hilâfet, büyük günah, kader, Allah'ın sıfatları ru'yetullah, insanın fiilleri, husun-kubuh, şefaat, nübüvvet, rızık, ecel gibi konular oluşturmaktadır. İtikâdî mezhepler ehl-i sünnet mezhepleri ve ehl-i sünnet dışı olmak üzere ikiye ayrılır. Ehl-i sünnet mezhepleri; Maturîdiyye, Eş'ariyye ve Selefiyye'dir. Ehl-i sünnetin dışındaki itikâdî mezheplerden Hâriciyye, Mutezîle, Şîa, Mürcie, Müşebbihe, Cebriyye ise, bunların meşhurlarındandır.
    Fıkhî mezheplerin ortaya çıkışı ise, dinî sebeplere dayanmaktadır. Hz. Peygamber döneminde bir ihtilaf söz konusu değildi. Zira bir problem olduğunda Hz. Peygambere sorularak çözümleniyordu. Hz. Peygamberden sonra, sahabe ve tabiûn döneminden itibaren görüş ayrılığı başlamış, asr-ı saadetten uzaklaştıkça da bu ihtilaflar çoğalmıştır. Bu görüş ayrılıklarının sebepleri şöyle sıralanabilir; a) Kitap ve sünnette geçen bazı kelime ve cümlelerin farklı anlaşılması ve yorumlanması, b) sözün hakikat veya mecaz anlamlarına çekilebilmesi, c) hadislerin bilinmemesi, sıhhat derecesi ve ölçüsü konusundaki farklı telakkiler, d) içtihat usûl ve gücünün farklılığı, e) sosyal ve tabiî çevrenin tesiri.
    Bu sebeplerden kaynaklanan görüş ayrılıkları bulunmakla birlikte, müçtehit imamlar devrine kadar mezheplerden söz edilmemektedir. Her merkezde birçok âlim ve müçtehit bulunmakta, soruları cevaplandırmakta ve davaları halletmektedirler; fakat bunlara izafe edilen bir mezhep yoktur. Bu devirde, fıkhın ve fıkıh usulünün tedvin edilmesi, nazari konularda içtihat edilmeye başlanması, fıkıh mekteplerinin teşekkül ederek münazara ve münakaşaların başlaması gibi sebeplerle mezhepler oluşmuş, bir çok fıkhî mezhep ya da düşünce sistemi ortaya çıkmıştır. Bunlardan büyük bir bölümü, taraftar bulamadığı için zamanla yok olmuştur. Ancak dört büyük amelî mezheb hala devam etmektedir. Bunlar; Hanefî, Şafiî, Malikî ve Hanbelî mezhepleridir. Ehl-i sünnet akidesine mensup olanlar bu dört mezhebi benimsemişlerdir. Şiiler ise Caferîliği tercih etmişlerdir.
    Dördüncü asra kadar bir kimsenin, dinî-amelî hayatında bir mezhebe bağlanmasının gerekliliğini ortaya atan olmamıştır. Tatbikatta, müçtehit olmayanlar, herhangi bir müçtehitten meselesinin hükmünü sorar, aldığı fetvaya uyabilir; fakat artık bütün meselelerini aynı müçtehide sorma mecburiyetini hatırına bile getirmezdi. Âlimler de, mezhep hükümlerine, imamın görüşlerine göre değil, kitap ve sünnet delillerine göre hüküm verirlerdi.
    Mezheplerin teşekkülünden bir müddet sonra, içtihat terbiye ve kültürünün değişip zayıflaması, hazır hükümlerin çoğalması, siyasî baskı gibi çeşitli nedenlerle mezhep taassubu meydana gelmiştir. Bununla birlikte bir mezhebe bağlılığın lüzumu da gündeme gelmiştir. Sonra gelen âlimlerden mezhep mukallit ve mutaassıpları, her mükellefin dört mezhepten birine bağlanmasının vacip olduğunu ve mezhebini terk edene ta'zir tatbik edilmesi gerektiğini iddia etmişlerdir. Buna mukabil, diğer bazı usulcüler ise, bir mezhebe bağlanmanın gerekli olmadığını, belki caiz olabileceğini, gerektiğinde o mezhebi bırakıp başka bir mezhebe geçilebileceğini kabul etmişlerdir.
    Herhangi bir mezhebe bağımlı kalmanın gerekli olmadığını kabul edenler, bunun bir kolaylık, genişlik ve rahmet olduğunu ileri sürmüşler ve Hz. Peygambere atfedilen "Ümmetimin ihtilafı rahmettir." mealindeki hadisi delil olarak göstermişlerdir (Suyûtî, el-Câmi'u's-Sağîr, I/13; Aclûnî, Keşfu'l-Hafâ, I/64).
    Herhangi bir mezhebe bağlılığın gerekliliğini savunmak ne kadar hatalı ve yanlış ise, "içtihat edemeyen kişinin karşılaştığı bütün meselelerde belirli bir imamı taklit etmesi vacip değildir; dilediği müçtehidi taklit edebilir, zira ümmetin ihtilafı rahmettir." demek de o derece yanlıştır.
    Öncelikle ileri sürülen bu hadis sahih olmayıp, munkatı'dır. Ayrıca bu hadis, ittifakla ilgili pekçok âyet ve hadisle de çelişmektedir. Bu hadisin Hz. Peygamber'den varit olduğunu kabul etmiş olsak bile, bu anlamda söylenmediği, belki, değişik görüşlerin tartışılmasından, gerçeğin ortaya çıkacağına, fikir ve düşünce özgürlüğüne, farklı görüşlerin tartışıldığı bir ortamda düşünürlerin ufkunun daha geniş olacağına işaret ettiği söylenebilir. Doğru sadece bir tanedir. Bütün müçtehitler bu doğruya ulaşmak, onu bulmak için gayret sarf etmişlerdir. Eğer doğruya ulaşabilmişlerse iki sevap, hata etmişlerse bir sevap kazanmışlardır. Aynı şekilde, mukallitlerin de, doğruya ulaşmak için gayret sarf etmeleri gerekir. Dolayısıyla, delilsiz olarak, körü körüne taklit etmek yerine, delillerine bakılarak kanaat getirilmesi, yani ittiba edilmesi gerekir. "Pek çok müftü fetva verse de, kalbine danış." (Süyûtî, Câmi'u's-Sağîr, I/40) sözü buna işaret etmektedir. Vicdanen doğru olduğuna inanmadan bir fetvaya uymak caiz değildir. Sonuç olarak; herkesin, hükmü asıl kaynaklarından, Kur'ân ve sünnetten alması gerekir. Buna gücü yetmeyenler ise, bir imama veya müçtehide ittiba edebilir. İttiba ise körü körüne taklit anlamına gelmeyip, müçtehidin deliline bakarak tercihte bulunmak, onun görüşünü paylaşmak anlamını taşımaktadır. Bir mezhebe bağlılığın gerekliliğini savunmak kadar, "kişi muhayyerdir, dilediği müçtehidi taklit eder" demek de doğru değildir. Verilen fetvanın, kişinin vicdanını tatmin etmesi gerekir. (İ.P.)





+ Yorum Gönder