Konusunu Oylayın.: Ramuz-ul Ehadis hakkında bilgi verir misiniz?

5 üzerinden 4.33 | Toplam : 3 kişi
Ramuz-ul Ehadis hakkında bilgi verir misiniz?
  1. 20.Şubat.2011, 15:17
    1
    Misafir

    Ramuz-ul Ehadis hakkında bilgi verir misiniz?






    Ramuz-ul Ehadis hakkında bilgi verir misiniz? Mumsema Ramuz-ul Ehadis hakkında bilgi verir misiniz? "Muhakkak ki Said fitnelerin içine girmiş ve sabretmiştir. O sakalsızdır." sözü hadis midir?


  2. 20.Şubat.2011, 15:17
    1
    Kayıtsız Üye - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Kayıtsız Üye
    Misafir



    Ramuz-ul Ehadis hakkında bilgi verir misiniz? "Muhakkak ki Said fitnelerin içine girmiş ve sabretmiştir. O sakalsızdır." sözü hadis midir?


    Benzer Konular

    - İsm-i A’zâm hakkında bilgi verir misiniz?

    - Hz. Nûh hakkında bilgi verir misiniz?

    - Sigorta, kasko konusunda detaylı bilgi verir misiniz? Ev, araba, iş yeri sigortalatmak hakkında bilg

    - Arş hakkında bilgi verir misiniz?

    - Münafıklar hakkında bilgi verir misiniz?

  3. 20.Şubat.2011, 16:18
    2
    @mir
    âb ü kil

    Profili:
    Üyelik Tarihi: 12.Ağustos.2009
    Üye No: 49589
    Mesaj Sayısı: 3,358
    Rep Derecesi:
    Tecrübe Puanı: 36
    Yaş: 43
    Bulunduğu yer: Dârü'l-İmtihân

    Cevap: Ramuz-ul Ehadis hakkında bilgi verir misiniz?




    Literatür Taraması
    Râmûz, öncelikle geniş bir hadîs literatürü taramasının ürünüdür. Kütüb-i Sitte başta olmak üzere hadîs tenkidine yer veren birtakım eserler de Gümüşhânevî tarafından gözden geçirilmiş ve bu eserlerden seçmeler yapılmıştır.
    Musannif, eserine yazdığı girişte yararlandığı eserlerin isimlerini belirtmiş ve bunlar için bazı kısaltmalar belirlemiştir. Bu kısaltmaları hadîs metinlerinden sonra yazarak her hadîsin geçtiği kaynak / kaynaklar gösterilmiş olmaktadır.

    Kaynakları
    Gümüşhânevî’nin kısaltmalarıyla gösterdiği kaynaklar şunlardır:
    1. Buhârî (ö. 870), el-Câmiu’s-Sahîh
    2. Müslim (ö. 875), es-Sünen
    3. Ebû Dâvûd (ö. 889), es-Sünen
    4. Tirmizî (ö. 892), es-Sünen
    5. Neseî (ö. 915), es-Sünen
    6. İbn Mâce (ö. 886), es-Sünen
    7. Ahmed b. Hanbel (ö. 855), el-Müsned
    8. Abdullah ed-Dârimî (ö. 869), el-Müsned (es-Sünen)
    9. Abdürrezzâk es-San‘ânî (ö. 827), el-Musannef
    10. Ebû Dâvûd et-Tayâlisî (ö. 818), el-Müsned
    11. Saîd b. Mansûr (ö. 844), es-Sünen
    12. İbn Ebî Şeybe (ö. 849), el-Musannef
    13. Abdullah b. Ahned b. Hanbel (ö. 903), ez-Ziyâdât
    14. Ebû Ya‘lâ el-Mavsılî (ö. 919), el-Müsned
    15. İbn Huzeyme (ö. 924), es-Sahîh
    16. Tahâvî (ö. 933), Meâni’l-Âsâr
    17. Ebû Ca‘fer Muhammed el-‘Ukaylî (ö. 933), Kitâbu’d-Du‘afâ
    18. İbn Hibbân (ö. 965), Târîhu’s-Sikât; es-Sahîh
    19. Taberânî (ö. 970), el-Mu‘cemü’l-Kebîr; el-Mu‘cemü’l-Vasît.
    20. İbn Adiyy (ö. 975), el-Kâmil fî Ma‘rifeti’d-Du‘afâ
    21. Dârekutnî (ö. 995), es-Sünen
    22. Ebû Nuaym el-Isfahânî (ö. 1038), Hilyetü’l-Evliyâ
    23. İbn Hacer el-Askalânî (ö. 1049), Tehzîbü’l-Âsâr; Tefsîr
    24. Ahmed b. Hüseyn el-Beyhakî (ö. 1066), es-Sünen; Şu‘abu’l-Îmân
    25. Hâkim en-Nîsâbûrî (ö. 1014), el-Müstedrek
    27. Hatîb el-Bağdâdî (ö. 1071), Târîhu Bağdâd
    26. İbn Abdi’l-Berr (ö. 1071), el-İstiâb
    28. Abdülkerîm el-Kuşeyrî (ö. 1072), el-Erbaûn
    29. Ferrâ Bağavî (ö. 1122), Şerhu’s-Sünne; el-Mesâbîh
    30. İbn Asâkir (ö. 1175), Târîhu Dimaşk
    31. Ziyâüddîn Muhammed el-Makdisî (ö. 1245), el-Muhtâre fi’l-Hadîs

    Metodu
    Râmûz el-Ehâdîs’in sadece tercüme kısmına bakacak olan bir okuyucu, eseri hadîslerin hiçbir tasnif esâsı gözetilmeden ardı arda sıralandığı karmakarışık bir hadîs koleksiyonu sanacaktır. Oysa Râmûz, Arap alfabesindeki harf sırasına göre tasnif edilmiştir. Hadîs metninin başladığı harf dikkate alınmış, metnin bitiminden sonra hadîsin alındığı kaynakların kısaltmaları yazılmış ve en sona da hadîsin ilk râvîsi not düşülmüştür. Mürsel hadîslerde râvî adından sonra mürselen rivâyet edildiği belirtilmiştir.

    Eser hakkında en yaygın önyargı, ‘daha çok zayıf ve uydurma hadîsleri içine aldığı’ şeklindeki önyargıdır. Bu da eserin sadece Türkçe tercüme kısmına bakan okuyucunun kafasında şekillenmiştir. Oysa Arapça metinde hadîs tenkîdi de vardır. Gümüşhânevî, bazı hadîsler hakkında İbnü’l-Cevzî (ö. 1200)’nin kanâatini / tenkîdini dikkate almış ve bu hadîslerin sonunda “Kâle İbnü’l-Cevzî hadîsün mevdû‘un” (İbnü’l-Cevzî hadîsin uydurma olduğunu söyler.) diyerek hadîs tenkîdine de yer vermiştir.
    Aslında Gümüşhânevî hadîslerin kaynaklarını her hadîsin bitiminde vermekle de bir nevi hadîs tenkîdi yapmış olmaktadır. Eğer bu kaynakça kısmı, eserin Türkçe tercümesinde de verilseydi, okuyucu eserde Buhârî gibi en güvenilir bir hadîs kaynağının yanı sıra el-Ukaylî’nin Kitâbu’d-Du‘afâ ve İbn Adiyy’in el-Kâmil fî Ma‘rifeti’d-Du‘afâ gibi uydurma hadîsleri konu alan kaynaklara başvurulmuş olduğunu görecekti.
    Bu sebeple Gümüşhânevî’nin hadîs usûlü bilen bir âlime yakışır bir tavır sergilediğini; eserine aldığı hadîslerin kaynaklarını gösterdiğini görmemek insafsızlık olacaktır.

    Yusuf Turan

    Alıntıdır


  4. 20.Şubat.2011, 16:18
    2
    âb ü kil



    Literatür Taraması
    Râmûz, öncelikle geniş bir hadîs literatürü taramasının ürünüdür. Kütüb-i Sitte başta olmak üzere hadîs tenkidine yer veren birtakım eserler de Gümüşhânevî tarafından gözden geçirilmiş ve bu eserlerden seçmeler yapılmıştır.
    Musannif, eserine yazdığı girişte yararlandığı eserlerin isimlerini belirtmiş ve bunlar için bazı kısaltmalar belirlemiştir. Bu kısaltmaları hadîs metinlerinden sonra yazarak her hadîsin geçtiği kaynak / kaynaklar gösterilmiş olmaktadır.

    Kaynakları
    Gümüşhânevî’nin kısaltmalarıyla gösterdiği kaynaklar şunlardır:
    1. Buhârî (ö. 870), el-Câmiu’s-Sahîh
    2. Müslim (ö. 875), es-Sünen
    3. Ebû Dâvûd (ö. 889), es-Sünen
    4. Tirmizî (ö. 892), es-Sünen
    5. Neseî (ö. 915), es-Sünen
    6. İbn Mâce (ö. 886), es-Sünen
    7. Ahmed b. Hanbel (ö. 855), el-Müsned
    8. Abdullah ed-Dârimî (ö. 869), el-Müsned (es-Sünen)
    9. Abdürrezzâk es-San‘ânî (ö. 827), el-Musannef
    10. Ebû Dâvûd et-Tayâlisî (ö. 818), el-Müsned
    11. Saîd b. Mansûr (ö. 844), es-Sünen
    12. İbn Ebî Şeybe (ö. 849), el-Musannef
    13. Abdullah b. Ahned b. Hanbel (ö. 903), ez-Ziyâdât
    14. Ebû Ya‘lâ el-Mavsılî (ö. 919), el-Müsned
    15. İbn Huzeyme (ö. 924), es-Sahîh
    16. Tahâvî (ö. 933), Meâni’l-Âsâr
    17. Ebû Ca‘fer Muhammed el-‘Ukaylî (ö. 933), Kitâbu’d-Du‘afâ
    18. İbn Hibbân (ö. 965), Târîhu’s-Sikât; es-Sahîh
    19. Taberânî (ö. 970), el-Mu‘cemü’l-Kebîr; el-Mu‘cemü’l-Vasît.
    20. İbn Adiyy (ö. 975), el-Kâmil fî Ma‘rifeti’d-Du‘afâ
    21. Dârekutnî (ö. 995), es-Sünen
    22. Ebû Nuaym el-Isfahânî (ö. 1038), Hilyetü’l-Evliyâ
    23. İbn Hacer el-Askalânî (ö. 1049), Tehzîbü’l-Âsâr; Tefsîr
    24. Ahmed b. Hüseyn el-Beyhakî (ö. 1066), es-Sünen; Şu‘abu’l-Îmân
    25. Hâkim en-Nîsâbûrî (ö. 1014), el-Müstedrek
    27. Hatîb el-Bağdâdî (ö. 1071), Târîhu Bağdâd
    26. İbn Abdi’l-Berr (ö. 1071), el-İstiâb
    28. Abdülkerîm el-Kuşeyrî (ö. 1072), el-Erbaûn
    29. Ferrâ Bağavî (ö. 1122), Şerhu’s-Sünne; el-Mesâbîh
    30. İbn Asâkir (ö. 1175), Târîhu Dimaşk
    31. Ziyâüddîn Muhammed el-Makdisî (ö. 1245), el-Muhtâre fi’l-Hadîs

    Metodu
    Râmûz el-Ehâdîs’in sadece tercüme kısmına bakacak olan bir okuyucu, eseri hadîslerin hiçbir tasnif esâsı gözetilmeden ardı arda sıralandığı karmakarışık bir hadîs koleksiyonu sanacaktır. Oysa Râmûz, Arap alfabesindeki harf sırasına göre tasnif edilmiştir. Hadîs metninin başladığı harf dikkate alınmış, metnin bitiminden sonra hadîsin alındığı kaynakların kısaltmaları yazılmış ve en sona da hadîsin ilk râvîsi not düşülmüştür. Mürsel hadîslerde râvî adından sonra mürselen rivâyet edildiği belirtilmiştir.

    Eser hakkında en yaygın önyargı, ‘daha çok zayıf ve uydurma hadîsleri içine aldığı’ şeklindeki önyargıdır. Bu da eserin sadece Türkçe tercüme kısmına bakan okuyucunun kafasında şekillenmiştir. Oysa Arapça metinde hadîs tenkîdi de vardır. Gümüşhânevî, bazı hadîsler hakkında İbnü’l-Cevzî (ö. 1200)’nin kanâatini / tenkîdini dikkate almış ve bu hadîslerin sonunda “Kâle İbnü’l-Cevzî hadîsün mevdû‘un” (İbnü’l-Cevzî hadîsin uydurma olduğunu söyler.) diyerek hadîs tenkîdine de yer vermiştir.
    Aslında Gümüşhânevî hadîslerin kaynaklarını her hadîsin bitiminde vermekle de bir nevi hadîs tenkîdi yapmış olmaktadır. Eğer bu kaynakça kısmı, eserin Türkçe tercümesinde de verilseydi, okuyucu eserde Buhârî gibi en güvenilir bir hadîs kaynağının yanı sıra el-Ukaylî’nin Kitâbu’d-Du‘afâ ve İbn Adiyy’in el-Kâmil fî Ma‘rifeti’d-Du‘afâ gibi uydurma hadîsleri konu alan kaynaklara başvurulmuş olduğunu görecekti.
    Bu sebeple Gümüşhânevî’nin hadîs usûlü bilen bir âlime yakışır bir tavır sergilediğini; eserine aldığı hadîslerin kaynaklarını gösterdiğini görmemek insafsızlık olacaktır.

    Yusuf Turan

    Alıntıdır





+ Yorum Gönder